De kiezers van TON

De wegen van de Nederlandse kiezer zijn soms ondoorgrondelijk, en dat geldt in het bijzonder voor de aanhang van Rita Verdonk. Het programma NOVA probeerde afgelopen zaterdag iets concreets boven water te krijgen over de beweegredenen van de ‘Verdonkianen’. Dat mislukte jammerlijk. Verdonk is een politica met een vrijwel leeg programma, gesteund door mensen die niet weten wat ze willen.

Flink wat mensen maken de overstap van de SP naar de beweging van Rita Verdonk, werd dit weekend gemeld door het programma NOVA. Dat is natuurlijk fascinerend. De redactie van het programma selecteerde een ‘representatieve’ groep kiezers die een politieke sprong van de SP van Marijnissen naar TON van Verdonk had gemaakt, en probeerde de motieven van deze mensen te achterhalen. Dat resulteerde in een pijnlijke uitzending.

Daar kwamen ze dan één voor één in beeld, de gewone man en de gewone vrouw, die eerst hun vertrouwen hadden geschonken aan Marijnissen, maar nu gevallen waren voor de “recht door zee” uitstraling van de voormalige Minister van Vreemdelingenzaken. Hier spraken de Nederlandse kiesgerechtigden; de mensen voor wie het stelsel van parlementaire democratie met evenredige vertegenwoordiging ontworpen is, mensen die in dit ontwikkelde land, product van de Verlichting, een opleiding hebben genoten.

NOVA: “Op wie heeft u de laatste keer gestemd? ”

man (hobby: “Ik maak zelf heel veel web-pagina’s”): “Marijnissen. Hij staat wat dichter bij de burgers, dan de rest van de partij, denk ik.” Later meldt deze man: “Een gewone burger die ons land gaat besturen. Dat was mijn gedachte over Jan Marijnissen”.

vrouw: “Op Agnes Kant. Een vrouw, dat vond ik wel leuk”.

andere man: “Ik heb gestemd op Jan Marijnissen. Ik wilde die gewoon een kans geven… de politiek in Nederland vond ik heel slecht voor de bevolking geworden. Er wordt niet meer naar de mensen geluisterd…daarom heb ik Jan Marijnissen een kans gegeven… omdat die man eerlijk overkwam.”

een oudere vrouw (favoriete tv-programma: “Sie-es-Aai”) weet te melden: “Ik denk nou, ik denk die man hep zulke grote plannen, als we die in de regering hebben, dan krijgen we misschien éindelijk, éindelijk es een keer een regering. Want wat we nou hebben, da’s een hoop lege zakken.”

Waarom vinden deze mensen Verdonk nu ineens zo interessant? Luister naar de analyses van de voormalige SP-stemmers.

“Rita Verdonk is toen bij mij in beeld gekomen, omdat zij als minister dingen zei, en daar ook voor stond”.

“Verdonk. Ze heeft wel haar op de tanden. Ze durft tenminste de mond open te doen”.

“Omdat ze eerlijk is en recht voor haar mening uitkomt”.

“Je ziet, ze staat voor haar ding, wat ze doet”.

Een peinzende NOVA-medewerker probeert wanhopig enige inhoud in het programma te krijgen: “Waar ziet u dat aan? ”

“De hele uitstraling van die vrouw. Ja.”

NOVA: “Kunt u een moment noemen…. iets wat gezegd is… of…”

“Niet echt, nee”

“De mensen in het land”

Werkelijk niemand slaagt er in ook maar één concreet punt op te noemen waardoor men ertoe gekomen is voor Verdonk te gaan kiezen. Het gaat enkel om een soort uitstraling, een idee dat Verdonk “dichter bij de mensen staat” en werkelijk gaat doen wat “de mensen in het land willen”. Maar wat willen deze mensen dan? Dat is niet helemaal duidelijk. Het krantje De Pers wist het volgende prachtige citaat van een Verdonk-fan van de hyves-pagina van de ex-minister te plukken: “Weet nog niet waarom, want ik moet nog afwachten, maar toch straalt u bij mij uit dat u gaat waar u voor staat en wat u belooft. Ik stem op u in de toekomst”.

Dat hebben we in Nederland toch maar mooi bereikt: iemand weet vijftien zetels in de peilingen binnen te slepen zonder programma, gesteund door mensen die niet eens kunnen aangeven waarom ze op iemand gaan stemmen. Zelfs Fortuyn wist dit niet te presteren. De toekomstige Verdonk-stemmers leven met het waanidee dat er kennelijk zoiets bestaat als “de mening van de man en vrouw in de straat” die vertegenwoordigt kan worden door “mensen die de mening van de man in de straat kennen”. Het is een verlangen naar een paradijselijke wereld met alleen maar gewone mensen met dezelfde gewone mening; een wereld die nooit heeft bestaan en nooit zal bestaan. In het zelfde artikeltje in De Pers wordt gesproken van een “heimwee naar een onschuldiger Nederland, een land om trots op te zijn, waar de kerstballen nog van glas waren”.

Vreemd is eng

In zo’n nostalgische droomwereld is afkeer van alles wat vreemd en onbekend is nooit ver weg. Trots op Nederland staat voor veel Rita-stemmers voor ‘behoud van Nederland’, zo leren we uit de NOVA-uitzending: “Trots op Nederland. Maar het moet wel òns Nederland blijven”. Want er gebeuren rare dingen in het land. De maker van web-pagina’s: “Dat wat hier gebeurt, dat dragen van boerka’s, dat kan absoluut niet wat mij betreft”, gevolgd door: “Het wordt dadelijk wel heel erg makkelijk om bedrijven te overvallen, omdat je een boerka draagt”.

Die criminele buitenlanders moeten dan maar over de grens worden gezet, meent de oudere vrouw die graag naar “Sie-es-Aai” kijkt. Het wordt immers al minder knus in Nederland met al die vreemde gasten: “Ik vind buitenlanders eten best wel lekker. Maar als ik dan in de stad loop, dan is het de ene swarma tent na de andere (…) ik mis gewoon de Hollandse gezelligheid op de markten”. Die markten zijn er nog genoeg natuurlijk, maar ze zijn niet blank genoeg meer, dat wil mevrouw zeggen. “Alle grenzen gaan maar open, alle buitenlanders die naar binnen komen, je krijgt hoe langer hoe meer ellende, dat vind ik eigenlijk niet zo goed”.

Nog een stukje Rita Verdonk dan, om deze prachtige analytische uitzending van NOVA af te sluiten. Ze legt uit hoe ze aan de naam “Trots op Nederland” is gekomen:

“En wróm noem ik die beweging zo? omdat ik eh… nou wat ik hoor in het land is dat héél veel mensen gewoon genoeg hebben van de huidige politiek. Heel veel mensen zijn niet meer geïnteresseerd in wat er in Den Haag gebeurt. Dáár wil ik wat aan doen.”

De zelfingenomen proleet zonder standpunten positioneert zich graag buiten “de huidige politiek”. Daar zitten namelijk de gewone mensen, van wie we de treurige meningen en het wanhopige verlangen naar een Anton Pieck-achtig Nederland dat nooit bestaan heeft een hele uitzending krijgen voorgeschoteld. Nog één keer de oude Rita fan: “Ze doet me echt aan me oma denken. Daar was de hele familie bang van”.

Aan het einde van de uitzending mag Jan Marijnissen zijn woordje nog doen. Hij vindt het spijtig dat al deze geweldige mensen zijn partij de rug hebben toegekeerd: “Ontzettend leuke, aardige mensen, die toch een beetje van buitenaf naar de politiek kijken. (…) Ik wil die mensen niet kwijt”.

Wees maar blij dat je ze kwijt bent, Jan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: