Archive for oktober, 2007

Blue Card

oktober 5, 2007

De toekomst van het Europese toelatingsbeleid voor migranten van buiten de EU werd deze week wat duidelijker door het voorgestelde ‘blue card’ systeem: alleen mensen die kunnen aantonen hier veel geld te gaan verdienen, mogen nog in Europa komen werken. Het zijn de contouren van een nieuwe fase in de oorlog tegen arme en economisch onrendabele mensen, die zowel landelijk als internationaal gevoerd wordt.

Met arme mensen uit Afrika die naar de Europese Unie reizen om hier een wat beter bestaan op te bouwen, loopt het vaak slecht af: jaarlijks verdrinken duizenden mensen die met bootjes de Middellandse Zee over trachten te steken. Hetzelfde lot treft de laatste tijd mensen die de Canarische Eilanden proberen te bereiken over de Noord-Atlantische Oceaan. De mensen die niet verdrinken, worden doorgaans in kampen gestopt en teruggestuurd. Arme mensen uit Aziatische landen nemen niet zelden even grote risico’s om in de rijke Europese Unie te komen. Sommigen trotseren zelfs mijnenvelden om Europa te bereiken. De woede over de duizenden mensen die jaarlijks sterven onderweg naar Europa richt zich doorgaans op de ‘mensensmokkelaars’, niet op het restrictieve toelatingsbeleid van de EU.

Goedopgeleide mensen van buiten de EU die hier willen komen werken hebben het een stuk gemakkelijker. Zij hoeven niet onder aan een vrachtwagen te hangen of met tientallen anderen in een armzalig bootje een onzekere reis te beginnen om hier te komen: zij kunnen, als het aan de Europese Commissie ligt, in aanmerking komen voor een ‘blue card’. Als zij kunnen aantonen minimaal drie keer het minimumloon te gaan verdienen, kunnen ze deze tijdelijke werk- en verblijfsvergunning krijgen. Het systeem is afgekeken van het Amerikaanse ‘green card’ systeem, dat ook gericht is op het aantrekken van de rijkere en vooral hoogopgeleide migrant.

Het achterliggende idee van dit systeem is simpel: Europa kan hoogopgeleide arbeidsmigranten goed gebruiken. Zij leveren geld op – dat schijnt nodig te zijn, ook met het oog op de vergrijzing – en zij kunnen de arbeidstekorten in bepaalde sectoren opvullen. Zij zijn, kortom, “goed voor de economie”. Arme migranten en vluchtelingen daarentegen zijn slecht voor de economie. Zij leveren geen geld op; sterker nog: zij doen vaak slechts een beroep op de verzorgingsstaat, en kosten dus alleen maar geld. En ze blijven ook nog te lang, wat al helemaal rampzalig is. Het Centraal Planbureau omschreef het deze week duidelijk: “Omdat de gemiddeld laaggeschoolde arbeidsmigrant over zijn levensloop geen positieve bijdrage levert aan de publieke kas, kan permanent verblijf van deze groep de financiering van de welvaartsstaat onder druk zetten”. Ook de Europese Commissie had het in deze zin over het “beschermen van de Europese burger tegen goedkope arbeid”.

Het beleid – dat op nationaal niveau trouwens al langer ontwikkeld wordt – is er dus op gericht de laagopgeleide, arme migrant te weren, en de rijkere, hoogopgeleide migrant te lokken. De ‘blue card’ was afgelopen maandag onderwerp van debat bij het populaire radioprogramma “standpunt.nl”. Een aanwezig VVD-kamerlid was enthousiast over het plan, en verwees jaloers naar het beleid van de VS: die slaagt er veel beter in de goedopgeleide migrant aan te trekken – ruim driekwart van de stroom hoogopgeleide migranten gaat naar de VS, en slechts een kleine minderheid van deze groep kiest voor de EU. Zijn verklaring hiervoor: het belastingsysteem is in Europa, en vooral in Nederland, onaantrekkelijk voor goedverdienende, hoogopgeleide mensen. Bovendien schrikt het te riante sociale zekerheidssysteem hoogopgeleide mensen af, en werkt dit als een magneet op de laagopgeleide arme sloebers, waarvan er dus veel te veel hierheen komen, is de redenering.

En zo is de cirkel weer rond: om de economie te stimuleren (wat natuurlijk altijd moet, hoe dan ook) moet het belastingssysteem verder worden ‘hervormd’ ten gunste van de rijken. Tegelijk moet het “onhoudbare” sociale zekerheidsstelsel verder worden gesaneerd, dat toch alleen maar nutteloze mensen aantrekt en in leven houdt, en moeten de grenzen selectief worden dichtgegooid: de arme slechtopgeleide mensen blijven buiten, de goedopgeleide mogen naar binnen. Maar natuurlijk niet voor al te lang, want dan bestaat de kans dat ze blijven hangen, en toch gaan profiteren. Nederlandse partijen pleitten daarom meteen voor een tijdelijke blue card: in tegenstelling tot de Amerikaanse ‘green card’ zal de Europese kaart slechts twee jaar geldig zijn. Verlenging is in principe mogelijk, maar mocht de kaarthouder dan zijn of haar baan hebben verloren, dan is het inpakken en wegwezen.

Vroeger werd er nog wel eens gerept over “brain-drain”: het op grote schaal wegtrekken van beter gesitueerde en hoogopgeleide mensen van arme naar rijke landen heeft een rampzalig maatschappelijk effect op die arme landen. Daar hoor je niemand meer over. Rijke landen zijn nu met elkaar in zware concurrentie wie de meeste hoogopgeleide (tijdelijk of niet) mensen kan binnenslepen, en hoe de armen zoveel mogelijk op hun plek gehouden kunnen worden. Om dit laatste te bereiken doet een organisatie als het IOM (International Organization for Migration) aan “migratie-management“: in arme landen worden de mensen al ontmoedigd, tegengehouden of geregistreerd, om te voorkomen dat ze hierheen komen. Als ze onverhoopt toch hier terecht zijn gekomen, worden er programma’s ontwikkeld om ze zo snel mogelijk terug te krijgen. Zelfs een bekende Afrikaanse zanger als Youssou N’Dour wordt ingezet om de boodschap over te brengen: arme sloebers, thuisblijven!

De strijd tegen de arme, onrendabele mensen die door onze regeringen gevoerd wordt, vindt ook op kleinere schaal plaats, bijvoorbeeld met de zgn. Rotterdam-wet. In Rotterdam had men het idee dat er in bepaalde wijken teveel arme, kansloze mensen woonden, en te weinig rijke en goedopgeleide. Middels de Rotterdam-wet kunnen kanslozen geweerd worden, en kunnen rijkeren en het bedrijfsleven aangetrokken worden.

Maar zoiets als een door Den Haag gesanctioneerde “Rotterdam-wet” is vaak niet eens nodig om het gewenste effect te bereiken. Het beleid (huuropdrijving, sloop en ‘renovatie’) van woningbouwcorporaties zorgt er ook voor dat arme mensen zich in steeds meer (delen van) steden niet meer kunnen vestigen, eenvoudigweg omdat het te duur is. De armen kunnen zo geweerd worden uit de gebieden van de rijken, en zijn aangewezen op verslonste buitenwijken, die voor de goede orde af en toe een zak geld krijgen toegestopt. De ontwikkelingen in de gezondheidszorg gaan in een vergelijkbare richting. Optimale zorg zal in de toekomst worden uitgevoerd in privéklinieken voor de rijken; armen zullen zijn toegewezen op kwalitatief lagere instellingen voor gezondheidszorg.

De oorlog tegen de armen en ‘onrendabelen’, die bestaat uit afzondering en uitsluiting, wordt zodoende zowel op internationaal als landelijk niveau gevoerd. Wet- en regelgeving, zoals bij de ‘blue card’, is meestal niet eens nodig: de ‘onzichtbare hand’ van de vrije markt is doorgaans afdoende om langzaam maar zeker een nieuw sociaal apartheidssysteem te creëren.

bron: Eurodusnie website, oktober 2007

Advertenties

Exit Koekoeroe Reedio

oktober 1, 2007

Koekoeroe Reedio, radiopiraat in Leiden, is ermee gestopt. Al ruim een jaar maakt Koekoeroe geen programma’s meer, dus dit afscheids-stukje is enigszins laat, maar beter laat dan nooit… Hieronder in het kort de geschiedenis van Koekoeroe Reedio, en waarom we besloten hebben het bijltje er bij neer te gooien.

Oprichting

Begin 1996 begonnen wat mensen uit de Leidse activistenscene serieus na te denken over de oprichting van een linkse radiopiraat voor Leiden en omstreken. Niemand had bijzonder veel kennis van techniek, laat staan dat er sprake was van ervaring met radio maken, maar dat interesseerde ons weinig. Met weinig geld timmerden we een studiootje in elkaar in de Leidse Koppenhinksteeg, helemaal bovenin het pand waar kraakkroeg Bar en Boos zit. In de eerste “Reediobode”, het periodiek van Koekoeroe Reedio, werd de geboorte van de nieuwe piraat zonder valse bescheidenheid aangekondigd: “Als baken in de strijd tegen de commerciële terreur en de algehele zombificering van de media verrijkt Koekoeroe Reedio de ethergolven met een breed scala aan schitterende informatieve en muzikale programma’s”, zo viel er onder meer te lezen.

De programma’s, met illustere namen als “Arbeidsamphitamine”, “Ontsporing verzocht”, “Fakawaves” en “Tune-in” boden een onsamenhangende mix aan aktienieuws, interviews, punkherrie, wereldmuziek en subculturele onzin, gemaakt met een verfrissende mentaliteit van amateurisme en enthousiasme. Radiomakers waren tijdens hun programma zowel technicus, presentator als redacteur, en maakten zich weinig zorgen om zoiets als luistercijfers. Geluids- en zendapparatuur werd tweedehands en via-via geregeld. Luisteraars werden regelmatig geconfronteerd met zware bromtonen, onverstaanbare dj’s die niet in de gaten hadden dat hun microfoon uitgeschakeld stond, en week na week dezelfde platen, maar dat mocht de pret allemaal niet drukken. Leiden had haar eerste anarchistische radiopiraat!

Al vrij snel werd het nog jonge radioteam geconfronteerd met keiharde, maar tegen piraten niet ongebruikelijke overheidsrepressie: in de zomer van 1996 viel de beruchte Radiocontroledienst het studiootje van Koekoeroe binnen, vergezeld van politie met honden, en werd de complete inventaris in beslag genomen. Dat was een behoorlijke tegenvaller. Het merendeel van de andere gebruikers van het verzamelpand waarin de studio een hokje bezette vond het te link om nog langer onderdak te bieden aan een illegaal initiatief, en in dat conflict moest Koekoeroe het onderspit delven. Gedurende ruim een half jaar verplaatste de studio van de piraat zich vervolgens naar huiskamers van diverse kraakpanden, om zich uiteindelijk definitief te vestigen in een benedenverdieping aan de Leidsche Musschenbroekstraat.

Eurotop

Vanuit de Musschenbroekstraat gingen de uitzendingen op 97.4 FM vrolijk verder. Met de Eurotop van 1997 in zicht werden plannen gemaakt om samen met radiomakers van andere linkse piraten gezamenlijk uitzendingen te maken vanuit de studio van de Vrije Keyser in Amsterdam. Naast DJ’s van de Keyser en Koekoeroe deden er mensen mee van Tonka uit Den Haag, Radio 100 en Patapoe uit de hoofdstad en de voormalige piraat Rataplan uit Nijmegen. Al na één dag was het team radiomakers gehalveerd: opgepakt aan de vooravond van de Eurotop in de buurt van het kraakpand Vrankrijk. De resterende programma-makers wisten uit handen van de politie te blijven, en deden drie dagen lang verslag van de acties en demonstraties rond de bijeenkomst van de Europese ministers. Voor de radiomakers van Koekoeroe was het een inspirerende periode. Met andere activisten werd in de zomer van 1997 het actiecentrum Eurodusnie in Leiden opgericht.

In de jaren die volgden was het een komen en gaan van radiomakers bij Koekoeroe, en konden luisteraars genieten van programma’s als Doodsoorzaak Alcohol, Het geheim van de vreugde, Komkommertijd en Volkomen Zouteloos. Collega-linkse piraten onderhielden contacten met elkaar, wisselden regelmatig programma’s uit en werkten nog een keer samen tijdens de klimaattop in Den Haag in 2000, waar opnieuw gezamenlijk radio werd gemaakt.

In 1998 werd opnieuw de apparatuur van Koekoeroe in beslag genomen omdat er sprake zou zijn geweest van storing van het vliegverkeer, maar met elders ondergebrachte reserveapparatuur kon de draad een week later alweer opgepakt worden. Koekoeroe Reedio was een redelijk bekende naam geworden in Leiden en omstreken, en bracht zelfs een heuze radiobode uit, genaam de Reediobode, die geloof ik acht keer verschenen is. Vier avonden per week werd er uitgezonden met een bereik van een kilometer of tien. Via freeteam werden de uitzendingen tevens gestreamd, waardoor ze in principe wereldwijd te beluisteren waren.

de laatste jaren

Toch begon er in de loop van de nieuwe eeuw een beetje de klad te komen in de Leidse radiopiraat. Dit had verschillende oorzaken. Allereerst was er de invloed van internet: dit bestond natuurlijk in 1996 ook al, maar hoe meer mensen thuis een vaste verbinding kregen, hoe minder exclusief linkse piraten werden als live-boodschapper van alternatieve informatie en muziek. Via internet zijn honderden alternatieve prachtzenders te beluisteren, en die vormden een geduchte concurrentie voor de klassieke piraat.

De aanhoudende technische problemen vormden voor Koekoeroe misschien nog wel een belangrijkere factor. De zendapparatuur liet het regelmatig afweten, en voordat de boel weer gefixt was, waren er zo weer een paar weken voorbij, want technische kennis schoot nog steeds op alle fronten tekort. Dit werkte behoorlijk demotiverend op de resterende programma-makers. En toen in 2004 alles weer redelijk op de rails stond wist de Rijksdienst Radiocommunicatie de zender opnieuw uit te peilen, en werd voor de derde keer de volledige studio-inrichting alsmede de antenne in beslag genomen.

De overgebleven radiomakers, waaronder die van Bullenterror, Telewokwok en Gillende keukenmeiden, gingen echter fanatiek door. Een poging om het radiosignaal door te stralen naar een onbemande studio teneinde het risico van inbeslagname van apparatuur te omzeilen, bleek echter technisch te hoog gegrepen. De laatste twee jaar zond Koekoeroe daarom niet meer in de ether uit, maar slechts op internet, en was daarmee in feite geen piraat meer. Met een steeds verder slinkende groep aan programma-makers kwam er uiteindelijk, in het voorjaar van 2006, definitief een einde aan Koekoeroe Reedio.

vrije radio

Aldus werd er na een jaar of tien een punt gezet achter het bestaan van deze Leidse etherpiraat. De vorm van het initiatief werd uiteindelijk ingehaald door de tand des tijds, wat trouwens ook te zien is bij vergelijkbare initiatieven elders in het land – het aantal linkse ether-piraten is immers behoorlijk klein geworden. Geen ramp, want de meeste mensen die betrokken waren bij Koekoere Reedio zijn nog steeds op de een of andere manier betrokken bij de sociale beweging, waar Koekoere Reedio altijd een onderdeel van is geweest. Zodoende trekt de karavaan verder, op weg naar nieuwe mogelijkheden, den einder tegemoet.

Koekoere Reedio bedankt alle luisteraars en programma-makers van de tien jaar. Het mail-adres wordt binnenkort opgeheven, en de website http://squat.net blijft bestaan als historische site.

Bron: Eurodusnie website, oktober 2007