Wilders en zijn vrijheidsvrienden

Vandaag dient Geert Wilders een motie van wantrouwen in tegen de bewindslieden Aboutaleb en Albayrak. De motie zal worden verworpen. Wat blijft hangen is een walm van lomp nationalisme en xenofobie.

Want het gaat Geert Wilders helemaal niet om het feit dat twee staatssecretarissen in Balkenende IV naast een Nederlands ook een buitenlands paspoort bezitten. Het simpele gegeven dat de twee uit een moslimland komen, diskwalificeert hen als bewindspersoon. Door het aantreden van Albayrak en Aboutaleb “zijn de Marokkaanse en Turkse overheden feitelijk in het hart van het Nederlandse machtscentrum geïnfiltreerd”. Hierdoor zijn ze dus per definitie onbetrouwbaar, sterker nog, ze vormen een gevaar voor de Nederlandse samenleving, want met hun komst “heeft de tsunami van islamisering ook het kabinet bereikt”. Ook al zouden Albayrak en Aboutaleb dus hun paspoort inleveren – wat niet te hopen is – dan blijft Wilders hen, en alle andere moslims die in de buurt van de uitvoerende macht in Nederland komen, beschouwen als een soort ‘vijfde colonne’.

De discussie over dubbele nationaliteit is niet nieuw. De vorige kabinetten zagen dit in het kader van de gewenste ‘inburgering’ ook al als een probleem, en Verdonk slaagde er in de laatste dagen dat ze aan de macht was niet in een motie door de Kamer te krijgen, die de praktijk van de dubbele nationaliteit flink zou inperken. De discussie over het thema is merkwaardig. Nationale identiteit is in een tijd van globalisering immers een aftandse notie geworden. Honderdduizenden Nederlanders werken met hun eigen paspoort in het buitenland, en talloze ‘expats’ werken zonder Nederlands paspoort in Nederland. In het kader van de Europese eenwording wordt al jaren gediscussieerd over het samenleven van meerdere identiteiten of juist de opkomst van een ‘Europese identiteit’. Het idee dat je enkel goed zou kunnen functioneren, of optimaal ‘ingeburgerd’ zou kunnen zijn door het exclusieve bezit van één Nederlands paspoort, is daarom eigenlijk te achterhaald om serieus te nemen.

Voor Wilders gaat de discussie echter niet in de eerste plaats over inburgering, maar over het voor hem onacceptabele gegeven dat veel mensen in Nederland uit een moslimland komen of moslim zijn. Wat voor paspoort die mensen ook hebben, ze zijn sowiezo niet welkom, en daarom moeten ze worden aangemoedigd “vrijwillig het land te verlaten”, verkondigde Wilders afgelopen weekend in het NRC. Nu nog vrijwillig, maar als Geert en zijn “vrijheids”vrienden ooit in de regering komen, wellicht gedwongen?

Een reactie van Albayrak op de hetze van Wilders heb ik niet gezien, wel die van Aboutaleb. Nadat twee weken geleden PVV-kamerlid Sietse Fritsma, met behulp van het domme optreden van de nieuwe kamervoorzitter Verbeet, de eerste rel rond de twee nieuwe bewindspersonen veroorzaakte, verscheen Aboutaleb op TV, zwaaiend met zijn Nederlandse paspoort. Wat jammer dat die man geen betere adviseurs heeft, die hem hadden moeten vertellen dat het niet zo slim is om in de verdediging te schieten als er een frontale politieke aanval op je wordt geopend. Nu reageerde Aboutaleb op een laffe manier, en verklaarde zelfs “in Nederland begraven te willen worden”, zeker in de hoop op deze manier de Wilders-aanhang met haar ‘Blut und Boden’ gedachtengoed tevreden te stellen. Dat lukt toch niet, want Wilders zal nooit rusten voordat elke islamiet de islam heeft afgezworen, de helft van de koran heeft verscheurd en met cum laude een staatsexamen Verlichtingswaarden heeft afgelegd. Aboutaleb moet zich dus niet als een laffe kwezel gaan verdedigen, maar Wilders benaderen zoals hij is: als een kleinburgerlijke, bange xenofobe zielepoot.

Overigens zou het verkeerd zijn een ‘cordon sanitiare’ rond Wilders en zijn clubje te leggen. Wilders zou niets liever willen dan dat: in die situatie kan hij ideaal het onbegrepen, Fortuyn-achtige genie uithangen, dat verstoten wordt door de Haagse elite waar Fortuyn zich ook altijd zo graag van wilde onderscheiden – de man die weet wat het volk echt wil, en die in zijn eentje de kloof tussen burger en politiek kan overbruggen. De strategie van Wilders lijkt vrij duidelijk: een combinatie van opzwepende uitspraken (“Ella Vogelaar moet verketterd worden” en dergelijke) en popie-jopie taalgebruik (“Albayrak krijgt het woord genocide niet uit de strot”), en tegelijkertijd uitvoerig jammeren dat hij bedreigd wordt door wat idioten uit Pakistan en huilebalken dat hij “wordt weggezet als een groep met een extreme boodschap”.

Die boodschap wordt in het buitenland ook al opgepikt: geïnspireerd door de gevleugelde woorden van Wilders, praat Jean-Marie Le Pen van het Front National tegenwoordig vol afschuw over de “tsunami van migranten” die zijn land moet trotseren.

Bron: Eurodusnie website, maart 2007

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: