Opinio

Miljonair zijn heeft zo zijn voordelen: je kunt een tijdschrift uitbrengen in een oplage van 350.000 exemplaren, en dat voor slechts 1 euro overal in Nederland te koop aanbieden. Gefinancierd door zakenman Roel Pieper kon deze week het eerste nummer van het nieuwe blad “Opinio” uitkomen. Altijd leuk, een nieuw blad. Maar is het ook wat?

Het moet gezegd, het blad ziet er bijzonder uit: knalroze zoals The Financial Times, geen enkele foto, en geen enkele reclame-advertentie. Alleen maar tekst. Terwijl het bij andere opiniebladen in Nederland al jarenlang alle hens aan dek is om te overleven, en advertenties broodnodig zijn om de rekeningen te betalen, kan ‘Opinio’ dankzij een onbekende, maar vast niet geringe financiële injectie van Roel Pieper, zich volledig richten op de “wekelijkse munitie voor de ideeënstrijd”: opinieartikelen en columns, dus.

In het Financieele Dagblad van vandaag (een blad trouwens waarin Pieper een vaste column heeft, en dat zijn blad vandaag gratis bijvoegde) beweert Pieper dat ‘Opinio’ links noch rechts is: “Er is net zo goed plaats voor een extreem linkse dichter als een rechts-republikein”. De lijst van vaste medewerkers en schrijvers van het eerste nummer doet toch wat anders vermoeden. Jaffe Vink is de hoofdredacteur, en die staat als voormalig chef van de Trouw-bijlage “Letter en Geest” nu niet bepaald bekend als een progressief denker. Dat geldt ook voor Diederik Boomsma, in dienst bij de conservatieve Edmund Burke stichting, en voor andere medewerkers aan het eerste nummer: Trouw-columnist Sylvain Ephimenco, de conservatieve ‘gezins’-filosoof Ad Verbrugge, de Britse conservatieve schrijver Theodore Dalrymple, islamvreter Hans Janssen, de hoogleraar Paul Cliteur, Ayaan Hirsi Ali, Andreas Kinneging en Bart Jan Spruyt. Je zou bijna denken, alleen Afshan Ellian en Leon de Winter ontbreken nog in het rijtje, dan heb je de hele top van conservatief Nederland bij elkaar.

Maar goed, laten we niet meteen een oordeel vellen. Een nieuw blad valt in principe altijd toe te juichen, zeker als het de bedoeling is, zoals Pieper in het Financieele Dagblad stelt, “het debat in Nederland aan te zwengelen”. De meeste artikelen in het blad zijn vrij kort, zoals blogs, dus dat leest lekker weg. Na het omslaan van de voorpagina treffen we een verzameling van wat aparte stukjes aan, waarin beweerd wordt dat dieren het beste beschermd kunnen worden door ze op te eten, en dat Wouter Bos gaat tornen aan het privé-bezit (beweert Hans Janssen), zodat onze eeuwenoude welvaart binnenkort in rook zal opgaan. Tsjonge! Een pagina verder leren we van Theodore Dalrymple dat een gebrek aan ouderlijk gezag zorgt voor te dikke kinderen. Ook interessant.

Gelukkig volgt er dan een groot artikel met de frisse titel “Let’s start a magazine!” van Jaffe Vink, die ons uitlegt waarom “Opinio” eigenlijk is opgericht, en wat voor karakter het blad zal hebben. Het antwoord op de eerste vraag blijft wat vaag, maar komt er in grote lijnen op neer dat we tegenwoordig in “interessante tijden” leven, en bij interessante tijden hoort nu eenmaal een nieuw blad. Waarom de tijden vroeger niet zo interessant waren, wordt helaas niet verteld, maar daar gaat het ook niet om, want “Opinio” wil graag de blik op de toekomst gericht houden.

De toekomst, die is namelijk fantastisch. Het heden trouwens ook. ‘Opinio’ zal genadeloos afrekenen met pessimisten en linkse zeurpieten, want die hebben niet door hoe prachtig en succesvol onze westerse samenleving is. Lees en geniet:

“We gaan de doemdenkers de stad uitjagen – die gaan maar naar Finsterwolde alias het Donkere Woud, nadenken over het milieu met Al Gore, en kromme worteltjes verbouwen bij maanlicht, in afwachting van de Apocalyps. Dan gaan wij intussen het energiebeleid veranderen, met creativiteit en innovatie. We laten de auto niet staan, maar gaan de auto veranderen. En het moet een mooie auto blijven, want ik haal mijn chick ook liever in een Cadillac.”

En zo gaat het nog even lekker optimistisch door. Jaffe Vink met een chick in een Cadillac! Het kan allemaal niet op. De rest van zijn artikel is één grote lofzang op onze voortreffelijke westerse beschaving, waarin racisme, armoede, milieu- of klimaatproblemen, uitbuiting en doorgedraaid marktdenken niet bestaan, en ook nooit hebben bestaan: dit zijn slechts verzinsels van politiek-correcte zeurpieten, die niet doorhebben dat alleen de superieure waarden van de Verlichting de basis vormen voor onze cultuur, en dan komt alles wel goed.

Diederik Boomsma past in een lang artikel deze denkwijze toe op de ramp met de Probo Koala, het schip dat deze zomer tonnen giftig afval loosde in het Afrikaanse land Ivoorkust, met tien doden en duizenden ernstig zieken onder de lokale bevolking tot gevolg. Het is helemaal niet bewezen dat dit kwam door het geloosde gif, beweert Boomsma, en als dit al zo was, dan was dit voornamelijk de fout van de Ivoriaanse autoriteiten. Geen woord over het krankzinnige gegeven dat het kennelijk mogelijk en legaal is om zwaar chemisch afval te dumpen in arme landen. Geen woord over de verantwoordelijkheid van westerse bedrijven voor dit schandaal. Nee, het wordt tijd om “onze chemofobie te overwinnen” aldus Boomsma, want we zijn blijkbaar vergeten “hoeveel we aan de chemie te danken hebben”. Vooruitgangsdenken, weet u wel? Die mensen in Ivoorkust moeten gewoon hun chemofobie overwinnen!

Verderop in Opinio treffen we nog een interview aan met de conservatieve filosoof Ad Verbrugge, afgenomen door Bart Jan Spruyt. Het artikel met als onderwerp “wat is er mis met het onderwijs”, begint met een klassieke aanval op de vertegenwoordigers van de ’68 generatie. Die bedoelden het weliswaar goed, maar hebben uiteindelijk vooral negatieve krachten ontketend, waardoor het onderwijs momenteel volledig naar de klote is. Verbrugge oppert weliswaar voorzichtig dat het marktdenken hierbij ook een rol heeft gespeeld, maar dit was tevens de schuld van links, want die hebben dat denken na de val van de Muur omhelst. Hij concludeert, vast tot opperste tevredenheid van interviewer Spruyt, waar we in de samenleving heen moeten: “de formulering van collectieve symbolen en identiteiten: burgerschap en de natiestaat, gedeelde waarden en een gezamenlijke visie op wat we goed en normaal vinden, zoals de manier waarop we elkaar begroeten.” Nationalisme dus, en een flinkse dosis normen en waarden. Geen wonder dat Verbrugge over het huidige tijdsgewricht in Nederland “voorzichtig optimistisch” is.

We bladeren door, en treffen dan een stuk aan van twee pagina’s van Trouw-columnist Sylvain Ephimenco, die uitlegt dat Voltaire dood is, dat wil zeggen, het vrije woord. In Frankrijk wel te verstaan, want daar gaat het artikel over. Zelfs liberale helden als Alain Finkielkraut zijn al gevallen voor de terreur van de Franse Linkse Kerk, zo kunnen we lezen. Die Linkse Kerk, het ultieme schrikbeeld van rechts-conservatieven in heel Europa, wordt in Frankrijk vooral gevormd door anti-racistische organisaties, die iedereen de mond zouden snoeren die kritisch durft te zijn over de islam. Ephimenco drijft enorm door op dit punt, op dezelfde manier als hij doet in zijn columns in het blad Trouw. Er verschijnen in Europa meer kritische artikelen en boeken over de islam als ooit tevoren, en de rechtse media staan er bol van, maar deze relativering komt Ephimenco natuurlijk niet zo goed uit. Als je de islam niet als hoofdprobleem ziet in Europa, en geen fan bent van Theo van Gogh, dan ben je pro-islam en een politiek-correcte slappeling, daar komt het in grote lijnen op neer. Het is allemaal een beetje vermoeiend.

Op de voorlaatste pagina keuvelen Andreas Kinneging en Paul Cliteur gezapig over de waarden van de Verlichting en de rol van religie, om samen te concluderen dat het multiculturalisme allemaal maar niks is. De uitsmijter van “Opinio” is een stukje van Ayaan Hirsi Ali, die ook maar weer eens de islam aanpakt, en haar nieuwe stokpaardje berijdt: de noodzaak voor een twee-partijenstelsel in Nederland. In een legendarisch interview bij NOVA in december had ze dit onderwerp ook al aangesneden. Tijdens dit gesprek met Twan Huys poneerde zij toen drie boeiende stellingen: 1. Mohammed B. radicaliseerde omdat hij een uitkering had; 2. Sinds het vertrek van Wim Kok is Nederland demissionair, en 3. Met een twee-partijenstelsel, zoals in de VS, zal het allemaal veel beter gaan hier. Twan Huys deed er wijselijk het zwijgen toe.

In haar stukje “Groeten uit Washington” is het gejammer niet van de lucht: er zijn vervelende stukjes over haar verschenen in HP/De Tijd; met haar vertrek zijn de thema’s die zij op de agenda heeft gezet uit het politieke debat verdwenen, en natuurlijk is zij, net als Bolkestein en Fortuyn, “op de brandstapel gezet”. Alsof haar paginagrote opiniestukken niet om de haverklap in Nederlandse kranten verschijnen. Alsof zij niet slechts hoeft te klikken met haar vingers, en de tv-journalisten staan voor interviews met haar in de rij. Alsof haar boeken niet in alle Nederlandse winkels te koop liggen. Nee, dan de VS, daar is alles veel beter: “daar gaat het toch meer om de inhoud”.

Nogmaals, een nieuw opinieblad in Nederland valt altijd toe te juichen, maar of “Opinio” nu zo’n enorme verrijking is van het Nederlandse bladen-aanbod valt toch te betwijfelen. Als iemand een rechts blad wil oprichten is dat natuurlijk zijn of haar volste recht, maar waarom dan weer toch kiezen voor de ‘usual suspects’ van belegen, conservatieve beroepsklagers, waarmee we toch al lang en breed bekend zijn? Dat valt eigenlijk nog het meest tegen aan het nieuwe blad “Opinio”: het eerste nummer is net verschenen, maar het maakt nu al een oubollige indruk. En Piepers’ claim dat het blad zowel ruimte biedt aan links als aan rechts, klopt gewoon niet: het blad heeft een overduidelijk rechts en conservatief karakter, en de klagerige, verongelijkte toon van de artikelen is ronduit vervelend.

“Opinio” is helemaal niet onstaan omdat een groep denkers behoefte had “de vrijheid van denken, en de strijd der ideeën” te laten ontketenen. “Opinio” is ontstaan omdat Pieper behoefte had aan een blaadje waarin zijn ideeën verwoord worden. “My own mag”, dus. Pieper gaf het eigenlijk zelf al aan, vandaag in het Financieele Dagblad: “Ik ben altijd op zoek geweest naar platforms en media om mijn ideeën voor het voetlicht te brengen”.

Bron: Eurodusnie website, januari 2007

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: