“Victory is just around the corner”

Het blijft de regering Bush moeite kosten de totale mislukking van het militaire avontuur in Irak te erkennen. In oktober vergeleek Bush de eindeloze geweldsspiraal nog met het Vietnamese Tet-offensief van 1968. Dus wat ligt er dan meer voor de hand dan nog maar eens dertigduizend extra militairen naar Irak sturen?

De uitzichtloze puinhoop in Irak heeft tot in de hoogste kringen in de VS tot twijfel geleid over het te voeren beleid ten aanzien van dit land. Blijven? Gefaseerd terugtrekken? Het Iraakse leger de boel laten overnemen? Onderhandelen met Syrië en Iran? De Washington Post berichtte vorige week over openlijke onenigheid binnen de regering Bush en de verschillen van mening onder de militaire staf over de te volgen koers in Irak. Men weet het daar gewoon niet meer. De president lijkt nu echter de knoop te hebben doorgehakt: de strijdmacht in Irak moet worden uitgebreid. Dan komt het nog wel goed daar. Het gaat zelfs om een structurele uitbreiding van het Amerikaanse leger, in het kader van wat Bush noemt “de lange oorlog tegen extremisten en radicalen”.

En zodoende worden binnenkort nog eens dertig- tot veertigduizend extra Amerikaanse militairen in Irak ingezet, uiteraard “tijdelijk”, in een laatste (?) wanhopige poging het geweld onder controle te krijgen. De nieuwe troepenzending wordt gesteund door de nieuwe defensieminister Robert Gates, met het argument: we kunnen het ons niet veroorloven te verliezen in het Midden Oosten. Gates leek kort geleden nog enige realiteitszin te vertonen door te stellen dat de VS de oorlog in Irak bepaald niet aan het winnen was. Maar psychologisch lijkt het onmogelijk voor de politieke top van de VS om verlies te erkennen. ‘Victory is just around the corner’ lijkt men te denken; een slogan die ook in de nadagen van de Vietnam oorlog populair was in Washington.

Buiten de regering Bush gelooft nauwelijks meer iemand in dit stugge, op niets gebaseerde optimisme. Zelfs een denktank-bons als Richard Haass, directeur van de Council on Foreign Relations, erkent de mislukking van het Irak-beleid, en geeft aan dat de politieke spanningen in het Midden Oosten – als gevolg van het Amerikaanse ingrijpen – enkel zijn toegenomen. Een andere denktank, de International Crisis Group, meldde deze week dat Irak op het punt staat van “volledige desintegratie door het ineenstorten van de staat”. Een rapport van zestien Amerikaanse veiligheidsdiensten dat in september bekend werd, had als belangrijkste conclusie dat de Irak-oorlog het islamitisch extremisme enkel heeft aangewakkerd, en de wereldwijde terreurdreiging erger heeft gemaakt. Colin Powell, voormalig minister van Buitenlandse Zaken, omschreef gisteren het sturen van meer troepen naar Irak als dweilen met de kraan open. En Donald Rumsfeld erkende, twee dagen voordat hij ontslag nam als minister, dat het Amerikaanse beleid in Irak jammerlijk gefaald heeft en dat “belangrijke aanpassingen” nodig zijn. En de Nederlandse politici en opiniemakers, die drie jaar geleden de oorlog tegen Irak verdedigden? Die zwijgen als het graf.

Vorige week nam Rumsfeld afscheid van het Pentagon. De architect van één van de grootste militaire fiasco’s uit de geschiedenis van de VS werd, zo lezen we in de krant “met pracht en praal” uitgeluid als defensieminister:

“Bush en vice-president Cheney waren erbij. Cheney noemde Rumsfeld ‘de beste minister van defensie die dit land ooit heeft gehad’. Bush zei: ‘Deze man weet hoe leiding te geven en het land is er beter van geworden’ “

Het is moeilijk om droge ogen te houden met dergelijke dieptepunten van stompzinnigheid, maar het angstaanjagende is dat deze woorden werkelijk zijn uitgesproken. Het valt niet uit te sluiten dat men in het Witte Huis werkelijk gelooft dat Rumsfeld de beste defensieminister aller tijden is. Dit doet het ergste vrezen voor de grote, visionaire toespraak over Irak, die begin volgende maand verwacht wordt van George Bush.

Intussen verdwijnt binnenkort de drieduizendste gesneuvelde VS-militair onder de grond, en staat het dodental als gevolg van het ‘democratiseringsproces’ onder de Iraakse bevolking op het honderdvoudige hiervan. De bondgenoten van de VS staan erbij en kijken ernaar. Of zoals columnist Henk Hofland het drie maanden geleden in de Groene Amsterdammer omschreef: “Onder leiding van George W. Bush marcheert het Westen verder de steeg in.”

eerder gepubliceerd op de website van Eurodusnie.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: