Ons eigen Abu Ghraib

Tientallen Iraakse gevangenen zijn in 2003 gemarteld door Nederlandse officieren. Nederland vindt hiermee aansluiting bij de martelpraktijken van de VS en Engeland, met als verschil dat het hier allemaal wat later bekend wordt.

Iraakse gevangenen, verhoord door medewerkers van de Militaire Inlichtingen- en Veiligheidsdienst, kregen tijdens verhoren een stofbril opgezet zodat ze niets konden zien, werden op andere tijden verblind met felle lampen, natgespoten met water en getreiterd met felle geluidstonen. De martelpraktijken deden zich drie jaar geleden voor in As Samawah, in de Zuid-Iraakse provincie al-Muthanna.

Het klinkt mischien cynisch, maar het met dikke letters aangekondigde bericht op de voorkant van de Volkskrant van vandaag is op geen enkele manier verrassend te noemen. Militairen op buitenlandse missies, uit welk land ze ook komen, en onder welke fopnaam die missies ook plaatsvinden (“stabilisatiemissie”, “vredesmissie”, “opbouwoperatie” en dergelijke), maken zich vroeg of laat schuldig aan martelpraktijken, mishandeling van de lokale bevolking of andere ziekelijke uitspattingen; dat is eerder regel dan uitzondering. De wantoestanden variëren van Dutchbat-militairen die barbecue-aanmaakblokjes uitdeelden aan Bosnische kinderen, tot blauwhelmen die verkrachten en mishandelen in Afrikaanse landen, lijkschennis, nepexecuties en grootschalige folteroperaties zoals in Abu Ghraib.

Interessanter is het om na te gaan hoe Defensie erin is geslaagd deze verhalen drie jaar lang in de doofpot te houden, en hoe vanaf nu alles in het werk zal worden gesteld om de berichtgeving te relativeren, zodat uiteindelijk iedereen er goed vanaf zal komen. Joop Veen, “directeur voorlichting” (lees: doofpot-beheerder) van het Ministerie van Defensie was op de hoogte van de martelpraktijken, maar weet niet of het destijds aan de minister is gerapporteerd, wegens ernstige problemen met zijn geheugen: “Het is al lang geleden en je kunt niet alles onthouden”. Ook Luuk Kroon, de toenmalige Chef Defensiestaf, kan zich niets meer van de folterpraktijken herinneren, hoewel die slechts drie jaar geleden plaatsvonden, en meldt bovendien aan de Volkskrant: “Ik ben met pensioen, heb overal een dikke streep onder gezet”.

Wist Kroon er wèl van, dan waren de praktijken bekend bij de top van het ministerie, en heeft het, zoals de voorzitter van de Marechaussee Vereniging stelt, “alle ingrediënten van een doofpot.” Dat verbaast niets. Een paar weken geleden heeft defensie met alle macht nog geprobeerd het incident van de schietende journalist Vic Franke “onder de pet” te houden. Enkel omdat Franke er zelf over begon op te scheppen, kwam het in de publiciteit. Over het algemeen zijn de kansen erg klein dat er nare berichten over onze Nederlandse vredeshelden in Afghanistan nu, of in Irak destijds naar buiten komen, omdat bijna de gehele media zich schikt in het keurslijf van wat bekend staat als “embedded journalism“.

Wat er nu gaat gebeuren is tamelijk voorspelbaar. De media zullen met veel moeite wat meer details over deze martelpraktijken boven water krijgen, verontwaardigde politici en bewindslieden zullen verkondigen dat deze toestanden ontoelaatbaar zijn, maar slechts incidenten, die door een onderzoekscommissie bestudeerd moeten worden, en die voor de rest absoluut niet representatief zijn voor het gedrag van onze jongens en meisjes in Irak en Afghanistan, die voortreffelijk werk leveren in de strijd tegen het terrorisme en voor de democratie. Een of andere onderknuppel krijgt dan over twee jaar een standje en de rest krijgt een lintje, net als onlangs de heldhaftige dutchbatters.

Veel invloed op de verkiezingscampagne zal het niet hebben, want de steun van Nederland aan de Amerikaanse buitenlandse politiek, of de hopeloze vechtmissie van de Nederlanders in Afghanistan, spelen geen enkele rol in de politieke discussie in Nederland. Men bazelt hier liever over de naschoolse kinderopvang, of over “de Armeense kwestie”. Commentatoren als Maarten van Rossem, die twee weken geleden in Buitenhof volkomen terecht stelde “Wij steunen een buitenlands beleid dat ten diepste volkomen immoreel is”, zijn roependen in de woestijn.

Bij een immoreel beleid horen immorele praktijken. Het is nu slechts wachten op de eerste berichten over martelpraktijken door Nederlandse militairen in Afghanistan. Maar gezien de ‘openheid’ bij defensie, zal het nog wel een jaartje of drie duren voordat we daarover in de kranten lezen.

Eerder verschenen op de Eurodusnie website

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: