De ‘dhimmitude’-klokkenluiders

Een term die in het debat over de positie van de islam stevig in opmars is, is ‘dhimmitude’. Mensen die de invloed van de islam op de westerse samenleving kritiseren, doelen met deze term op de onderdanige houding van niet-moslims ten aanzien van islamitische pressiegroepen of fanatici. Uit angst voor represailles tonen niet-moslims een gedwongen respect voor de ‘waarden van de islam’, wat ten koste gaat van de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van het individu.

Er zijn een aantal recente voorbeelden te geven van ‘dhimmitude’, die in de Nederlandse media aandacht hebben gekregen. In Duitsland werd een uitvoering van Mozarts Idomeneo geannuleerd uit angst voor represailles van islamitische fanatici. In het stuk wordt onder meer het afgehakte hoofd van Mohammed getoond. De uitvoering gaat trouwens toch door, maar met extra beveiliging. In Londen besloot de Whitechapel Art Gallery enkele werken van de kunstenaar Hans Bellmer niet tentoon te stellen, omdat dit de woede van moslims zou kunnen opwekken. En de Franse filosoof Robert Redeker moest onlangs onderduiken, nadat hij op weinig subtiele wijze over de islam en de koran had geschreven.

Bekendere voorbeelden van ‘dhimmitude’ zijn de angst om het filmpje “Submission” van Ayaan Hirsi Ali uit te zenden en het feit dat veel cartoonisten zich wel drie keer bedenken voordat ze een spotprent met Mohammed publiceren.

Gevallen van (zelf)censuur en bedreiging door of onder druk van geloofsfanaten zijn in alle gevallen onacceptabel. Het is jammer dat de opiniemakers die het thema ‘dhimmitude’ op de agenda proberen te zetten op verschillende punten volledig doorschieten in hun redenering. Ik heb het dan over fanatieke islam-critici als wijlen Oriana Fallaci, de onlangs in de Volkskrant geïnterviewde Henryk Broder, bovengenoemde Fransman Robert Redeker en in Nederland Geert Wilders. In plaats van terechte kritiek te uiten op islamisme, op intimidatie en bedreiging door moslimextremisten of zelfcensuur door ‘dhimmitude’, overschreeuwen ze elkaar in frontale aanvallen op de islam in het algemeen en blazen ze de zgn. ‘bedreiging’ door de islam in Europa enorm op.

Fallaci sprak van een “Omgekeerde Kruistocht” door de islam, die volgens haar de ‘westerse waarden’ zou gaan vernietigen en Europa omvormen in ‘Eurabië’. Henryk Broder meent dat Europa zich willoos laat ‘islamiseren’ en roept vrijheidslievende mensen op om Europa te ontvluchten, voordat alles is overgenomen door de islam. En Redeker stelde de islam gelijk aan het karakter en de expansiedrang van het vroegere wereldcommunisme. Wilders tenslotte heeft een fobie voor de islam in het algemeen, waarvan hij de aanwezigheid omschrijft als een “tsunami van een ons wezensvreemde cultuur”. Het gaat bij deze ‘islam-critici’ al lang niet meer alleen om kritiek op het islamisme; ze verzetten zich tegen het bestaan van moslims in Europa tout court, aangezien deze niet zouden passen binnen de ‘westerse waarden’. Het steeds maar weer uitspelen van een angstvisioen over een op handen zijnde invasie, een omgekeerde kruistocht of tsunami is ronduit belachelijk. Op het ogenblik vormen moslims vier procent van de bevolking van de EU, en volgens schattingen zullen dit er in 2025 hooguit tien procent zijn: een gemeenschap die bovendien zeer heterogeen is en slechts voor een klein deel te omschrijven is als ‘fundamentalistisch’.

Het is spijtig dat de ‘dhimmitude’-klokkenluiders, zoals ik ze maar even zal noemen, op deze manier hun doel volkomen voorbijschieten. Bezorgdheid over de invloed van religie op het openbare leven in het algemeen is namelijk wel degelijk noodzakelijk. We zitten al millennia opgescheept met wereldgodsdiensten die op diverse manieren de mensheid geteisterd hebben en nog steeds proberen de wereld in te richten naar hun verwrongen beeld van de werkelijkheid, en hun stupide ideeën aan iedereen probereen op te leggen. Op het moment dat religieuze ideeën worden aanvaard in discussies over de inrichting van de samenleving, is de ellende eigenlijk al niet meer te overzien. Zo leiden de benepen christelijke waanideeën over abortus en anti-conceptie, onder andere uitgedragen door het Vaticaan en George Bush, wereldwijd jaarlijks tot talloze doden. Deze ‘dhimmitude’ ten aanzien van christelijke waarden wordt overal stilzwijgend aanvaard. Ook de aanval op Irak, inmiddels uitgelopen op een totale catastrofe, komt deels voort uit het christelijke gedachtengoed: in 2003 verklaarde George Bush in zijn ‘State of the Union’, na een meeslepend verhaal over de noodzaak van het aanvallen van Irak: “We do not know — we do not claim to know all the ways of Providence, yet we can trust in them, placing our confidence in the loving God behind all of life, and all of history.”

De ‘dhimmitude-klokkenluiders’ hebben echter geen trek het christendom te betrekken in hun noodkreten over de gevaren van geloofsextremisme, want het christendom is nu eenmaal ‘onze cultuur’ en dus altijd dik in orde. En Bush, die zonder de christenfundamentalistische lobby nooit aan de macht was gekomen, krijgt al helemaal geen kritiek: het is opvallend dat vrijwel alle ‘dhimmitude klokkenluiders’ fanatieke voorstanders zijn van de ‘oorlog tegen het terrorisme’ in al zijn verschijningen, en zich vierkant opstellen achter de militaire avonturen van Bush en zijn westerse bondgenoten in Irak en Afghanistan.

Mensen die de paniekverhalen van de ‘dhimmitude’-klokkenluiders proberen te relativeren of te bekritiseren, worden door hen doorgaans als slappelingen en lafaards afgedaan, want ‘zij durven zich niet uit te spreken over de gevaren van de islam’ en dergelijke. Kritiek op het dhimmitude-alarmisme wordt dan ook al snel vergeleken (zoals Hirsi Ali bijvoorbeeld deed) met de houding van de Engelse premier Chamberlain, die het in 1938 met Hitler op een akkoordje probeerde te gooien. U snapt het al, de ‘dhimmitude’-klokkenluiders zijn in die redenering de werkelijke anti-fascisten, mensen met een missie dus, die het nieuwe nazistische gevaar van de islam al zien aankomen.

Het is in deze blinde overtuiging van hun eigen gelijk; hun gevoel dat ze op een missie zijn om de mensheid voor de ondergang en de barbaren te behoeden, dat de ‘dhimmitude’-klokkenluiders’ eigenlijk verrassend veel lijken op de geloofsfanaten die ze trachten te bestrijden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: