Archive for oktober, 2006

Werk is heilig

oktober 25, 2006

Vroeger op school kreeg ik altijd te horen dat in het kader van de vooruitgang mensen steeds minder zouden gaan werken, en steeds meer vrije tijd zouden krijgen. Dat klonk goed. Jammer dat de werkelijkheid precies het tegendeel laat zien.

Volgens een recent rapport van het Sociaal en Cultureel Planbureau is de Nederlander vergeleken met twintig jaar geleden gemiddeld vijf uur per week extra kwijt aan opleiding, werk en zorg. De hoeveelheid vrije tijd is in die periode behoorlijk gekelderd. Voor een groot deel is dit toe te schrijven aan het feit dat vrouwen meer zijn gaan werken, maar het is ook een meer algemene trend. Bovendien gaat hier niet om een typisch Nederlands verschijnsel, maar om een wereldwijd fenomeen: er wordt langer gewerkt, langer in files gestaan, meer gestudeerd, meer tijd besteed aan ‘zorg’.

Tijd voor vrienden, een middagdutje, visite of gewoon wat lanterfanten is er nauwelijks meer bij. De Sunday Times berichtte over een Amerikaans onderzoek waaruit bleek dat met name mannen steeds minder vrienden hebben. De tijd gaat op aan werken en internetten. Het onderzoek constateert ook dat door de hardere concurrentie op de werkvloer mensen in bedrijven elkaar steeds minder goed kennen en vertrouwen.

Nu moeten onderzoeken en rapporten van grote instituten natuurlijk altijd gewantrouwd worden, maar als ik om me heen kijk lijkt onregelmatig werken, veel werken en sowieso méér werken inderdaad de trend. De term “vervroegd uittreden” kom je bijna niet meer tegen, en het begrip ‘arbeidstijdverkorting’ behoort al helemaal tot een grijs verleden. “24-uurseconomie” en “7 tot 7 samenleving” zijn nu de modewoorden. Toen ex-minister Brinkhorst deze zomer met een pleidooi voor langer werken kwam, leverde dat nauwelijks weerspraak op. Brinkhorst pleitte ervoor dat Nederlanders weer standaard veertig uur per week gingen werken, en meende dat ook het aantal vakantiedagen in de publieke sector drastisch moest worden teruggeschroefd. Negen weken per jaar vrij vond de 69-jarige, en nog steeds keihard werkende minister een ‘absurditeit’ in tijden van vergrijzing. De arbeidsparticipatie moest volgens hem omhoog, zodat de economische groei structureel op 2 à 3 procent kan komen.

Om dit laatste te bereiken is er een offensief gaande om iedereen die niet honderd procent kreupel in een rolstoel rondrijdt de arbeidsmarkt op te krijgen. Vanuit de overheid wordt een steeds intensiever ‘activeringsbeleid’ gevoerd, waarbij ook mensen die in sociale werkplaatsen werken de arbeidsmarkt worden opgedreven. Dit uiteraard om hun “gevoel voor eigenwaarde” te verbeteren, aldus de Raad voor Werk en Inkomen-voorzitter Jan van Zijl vandaag in de Volkskrant. Wat ongetwijfeld ook meespeelt is dat de sociale werkplaatsen uitpuilen, en er nog vele ‘arbeidsgehandicapten’ zijn die de overheid graag te werk wil stellen in deze instellingen. Hier wordt tegen een gering salaris doorgaans niet al te prettig werk verricht.

Ook langdurig werklozen kunnen uiteindelijk in sociale werkplaatsen terechtkomen; en zo niet dan kunnen die volgend jaar gebruik maken van de zgn. “terugkeerbanen”. Met een terugkeerbaan (ook wel ‘participatieplaats’ genaamd) mag een moeilijk plaatsbare werkloze twee jaar of langer bij een werkgever aan de slag, met behoud van bijstandsuitkering. Voor een werkgever natuurlijk lekker goedkoop. En anders kan de werkloze geplaatst worden bij één van de tientallen “reïntegratiebureau’s” die op kosten van de landelijke overheid bijstandstrekkers bezig houden met jobhunting, sollicitatietrainingen, assessments, diagnose-onderzoeken, of het aan elkaar doorgeven van autobanden om ze te leren samenwerken. Dit alles met als heilige missie: betaalde arbeid.

Er is nauwelijks meer kritiek op de doorgeschoten obsessie met betaald werk en langer werken. Ad Melkert zette tien jaar geleden al de toon met zijn motto “werk, werk, werk” en Mark Rutte deed daar dit voorjaar nog een schepje bovenop: “We sleuren iedereen de arbeidsmarkt op.(…) Vijftig euro per dag. Zo haal je die mensen uit hun cultuur van achterover leunen.” Om wat tegenwicht te bieden tegen dergelijke uitingen van arbeidsfetisjisme werd begin jaren tachtig werd de Bond tegen het Arbeidsethos opgericht. Maar die zijn tien jaar geleden opgeheven: zeker ook aan het werk gegaan. Het middagdutje komt nooit meer terug. Dat is vooruitgang.

Advertenties

De ‘dhimmitude’-klokkenluiders

oktober 15, 2006

Een term die in het debat over de positie van de islam stevig in opmars is, is ‘dhimmitude’. Mensen die de invloed van de islam op de westerse samenleving kritiseren, doelen met deze term op de onderdanige houding van niet-moslims ten aanzien van islamitische pressiegroepen of fanatici. Uit angst voor represailles tonen niet-moslims een gedwongen respect voor de ‘waarden van de islam’, wat ten koste gaat van de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van het individu.

Er zijn een aantal recente voorbeelden te geven van ‘dhimmitude’, die in de Nederlandse media aandacht hebben gekregen. In Duitsland werd een uitvoering van Mozarts Idomeneo geannuleerd uit angst voor represailles van islamitische fanatici. In het stuk wordt onder meer het afgehakte hoofd van Mohammed getoond. De uitvoering gaat trouwens toch door, maar met extra beveiliging. In Londen besloot de Whitechapel Art Gallery enkele werken van de kunstenaar Hans Bellmer niet tentoon te stellen, omdat dit de woede van moslims zou kunnen opwekken. En de Franse filosoof Robert Redeker moest onlangs onderduiken, nadat hij op weinig subtiele wijze over de islam en de koran had geschreven.

Bekendere voorbeelden van ‘dhimmitude’ zijn de angst om het filmpje “Submission” van Ayaan Hirsi Ali uit te zenden en het feit dat veel cartoonisten zich wel drie keer bedenken voordat ze een spotprent met Mohammed publiceren.

Gevallen van (zelf)censuur en bedreiging door of onder druk van geloofsfanaten zijn in alle gevallen onacceptabel. Het is jammer dat de opiniemakers die het thema ‘dhimmitude’ op de agenda proberen te zetten op verschillende punten volledig doorschieten in hun redenering. Ik heb het dan over fanatieke islam-critici als wijlen Oriana Fallaci, de onlangs in de Volkskrant geïnterviewde Henryk Broder, bovengenoemde Fransman Robert Redeker en in Nederland Geert Wilders. In plaats van terechte kritiek te uiten op islamisme, op intimidatie en bedreiging door moslimextremisten of zelfcensuur door ‘dhimmitude’, overschreeuwen ze elkaar in frontale aanvallen op de islam in het algemeen en blazen ze de zgn. ‘bedreiging’ door de islam in Europa enorm op.

Fallaci sprak van een “Omgekeerde Kruistocht” door de islam, die volgens haar de ‘westerse waarden’ zou gaan vernietigen en Europa omvormen in ‘Eurabië’. Henryk Broder meent dat Europa zich willoos laat ‘islamiseren’ en roept vrijheidslievende mensen op om Europa te ontvluchten, voordat alles is overgenomen door de islam. En Redeker stelde de islam gelijk aan het karakter en de expansiedrang van het vroegere wereldcommunisme. Wilders tenslotte heeft een fobie voor de islam in het algemeen, waarvan hij de aanwezigheid omschrijft als een “tsunami van een ons wezensvreemde cultuur”. Het gaat bij deze ‘islam-critici’ al lang niet meer alleen om kritiek op het islamisme; ze verzetten zich tegen het bestaan van moslims in Europa tout court, aangezien deze niet zouden passen binnen de ‘westerse waarden’. Het steeds maar weer uitspelen van een angstvisioen over een op handen zijnde invasie, een omgekeerde kruistocht of tsunami is ronduit belachelijk. Op het ogenblik vormen moslims vier procent van de bevolking van de EU, en volgens schattingen zullen dit er in 2025 hooguit tien procent zijn: een gemeenschap die bovendien zeer heterogeen is en slechts voor een klein deel te omschrijven is als ‘fundamentalistisch’.

Het is spijtig dat de ‘dhimmitude’-klokkenluiders, zoals ik ze maar even zal noemen, op deze manier hun doel volkomen voorbijschieten. Bezorgdheid over de invloed van religie op het openbare leven in het algemeen is namelijk wel degelijk noodzakelijk. We zitten al millennia opgescheept met wereldgodsdiensten die op diverse manieren de mensheid geteisterd hebben en nog steeds proberen de wereld in te richten naar hun verwrongen beeld van de werkelijkheid, en hun stupide ideeën aan iedereen probereen op te leggen. Op het moment dat religieuze ideeën worden aanvaard in discussies over de inrichting van de samenleving, is de ellende eigenlijk al niet meer te overzien. Zo leiden de benepen christelijke waanideeën over abortus en anti-conceptie, onder andere uitgedragen door het Vaticaan en George Bush, wereldwijd jaarlijks tot talloze doden. Deze ‘dhimmitude’ ten aanzien van christelijke waarden wordt overal stilzwijgend aanvaard. Ook de aanval op Irak, inmiddels uitgelopen op een totale catastrofe, komt deels voort uit het christelijke gedachtengoed: in 2003 verklaarde George Bush in zijn ‘State of the Union’, na een meeslepend verhaal over de noodzaak van het aanvallen van Irak: “We do not know — we do not claim to know all the ways of Providence, yet we can trust in them, placing our confidence in the loving God behind all of life, and all of history.”

De ‘dhimmitude-klokkenluiders’ hebben echter geen trek het christendom te betrekken in hun noodkreten over de gevaren van geloofsextremisme, want het christendom is nu eenmaal ‘onze cultuur’ en dus altijd dik in orde. En Bush, die zonder de christenfundamentalistische lobby nooit aan de macht was gekomen, krijgt al helemaal geen kritiek: het is opvallend dat vrijwel alle ‘dhimmitude klokkenluiders’ fanatieke voorstanders zijn van de ‘oorlog tegen het terrorisme’ in al zijn verschijningen, en zich vierkant opstellen achter de militaire avonturen van Bush en zijn westerse bondgenoten in Irak en Afghanistan.

Mensen die de paniekverhalen van de ‘dhimmitude’-klokkenluiders proberen te relativeren of te bekritiseren, worden door hen doorgaans als slappelingen en lafaards afgedaan, want ‘zij durven zich niet uit te spreken over de gevaren van de islam’ en dergelijke. Kritiek op het dhimmitude-alarmisme wordt dan ook al snel vergeleken (zoals Hirsi Ali bijvoorbeeld deed) met de houding van de Engelse premier Chamberlain, die het in 1938 met Hitler op een akkoordje probeerde te gooien. U snapt het al, de ‘dhimmitude’-klokkenluiders zijn in die redenering de werkelijke anti-fascisten, mensen met een missie dus, die het nieuwe nazistische gevaar van de islam al zien aankomen.

Het is in deze blinde overtuiging van hun eigen gelijk; hun gevoel dat ze op een missie zijn om de mensheid voor de ondergang en de barbaren te behoeden, dat de ‘dhimmitude’-klokkenluiders’ eigenlijk verrassend veel lijken op de geloofsfanaten die ze trachten te bestrijden.

Respect!

oktober 6, 2006

Mark van Bommel (foto) kan zich nu nog genietend van een grote bierpul laten fotograferen bij de Duitse Oktoberfesten, maar hoe lang nog? Toont deze man wel voldoende respect voor onze waarden en normen? In een verwoede poging het CDA met haar eigen wapens te verslaan, heeft de PvdA zich deze week vol overgave aangesloten bij Balkenende’s normen- en waardenoffensief.

Met het zweet in de handen moet de PvdA-top de laatste weken vaststellen dat de populariteit van J.P. Balkenende met de dag groeit, net als het zetelaantal van de christendemocraten in recente peilingen. Ook komt er maar geen einde aan het schadelijke “Wouter Bos pakt het geld van bejaarden af” -getreiter van de regeringspartijen. Hoe hier in godsnaam op te reageren, daar hebben ze bij de PvdA de laatste tijd hun hersenen over gepijnigd. Het verlossende antwoord: een ferm normen- en waarden offensief. Respect!

Prominente PvdA’ers gaan de laatste tijd langs scholen, met de boodschap “Wij willen dat mensen respect hebben voor elkaar, voor leraren, ambulancepersoneel en de politie en voor dingen die van ons allemaal zijn, zoals bijvoorbeeld speeltoestellen.” Afgelopen donderdag was het “de Dag van Respect” en werden scholen in het hele land onder de voet gelopen door politici met last van verkiezingskoorts, die hun normen- en waardenverhaal kwijt wilden. Wouter Bos bezocht basisschool ‘De Schakel’ in Hoogezand. Zou hij de leerlingen ook verteld hebben dat ze binnenkort beboet worden als ze een alcoholhoudend drankje bezitten, dat de politie dan een brief stuurt naar hun ouders en dat alle mixdrankjes uit de supermarkten moeten verdwijnen? Dit is namelijk onderdeel van het actieplan ‘Kinderen eerst!’ dat de PvdA deze week lanceerde.

Behalve tegen alcohol, moet de jeugd ook tegen de televisie worden beschermd. Door het plotseling doorgebroken normen- en waardenbesef is het Talpa-programma “De Gouden Kooi” doelwit van de PvdA geworden. Nu heb ik zelf geen idee waar dit programma over gaat, aangezien ik met het oog op het voorkomen van geestelijke vervuiling een totale boycot van Talpa-programma’s hanteer. In de kranten lees ik dat in dit programma een stel gekken zit opgesloten in een grote villa. Ze schijnen ook nog eens met elkaar in één groot bed te liggen. Eén van de deelneemsters zou door haar langdurig verblijf in deze “kooi” haar kinderen dusdanig verwaarlozen, dat de Kinderbescherming dient in te grijpen. Zegt de PvdA. PvdA-kamerlid Dijsselbloem, die zich eerder al druk maakte over muziekclipjes, spreekt van “emotionele kindermishandeling”. “Ook het feit dat de deelnemers worden verplicht het bed te delen met een andere deelnemer, acht hij niet in het belang van de thuiszittende kinderen” meldt de Volkskrant.

Nog niet zo lang geleden was de SGP de enige partij die met dit soort moralistisch geklaag over gezinswaarden en obscene TV-programma’s de aandacht trok. Nadat iedereen was uigelachen konden we dan weer overgaan tot de orde van de dag. Tegenwoordig kan geen enkele politicus het zich meer veroorloven op de vlakte te blijven over “normen en waarden”. Nederland is namelijk sterker geworden door de aandacht van het kabinet voor normen en waarden, tenminste, dat wordt beweerd in een nota van Balkenende. Nog belangrijker voor politici is is dat uit peilingen blijkt dat wij Nederlanders ons enorm druk maken over normen en waarden. ‘Het volk omarmt normen- en waardendebat’, kopte de Telegraaf deze week zelfs.

En dus wordt het automatisch een verkiezingsthema. En dus heeft de PvdA nu “tien actiepunten” verzonnen “om het respect te laten terugkeren in de samenleving” En dus meldt de PvdA website trots dat de sociaaldemocratische wethouder Aboutaleb is uitgeroepen tot “meest respectvolle bekende Nederlander”. En dus wil de PvdA ineens tweeduizend extra agenten, moeten er speciale “spijbelrechters” komen, heeft de PvdA definitief haar geduld met probleemjongeren verloren, en moet er gedwongen gezinscoaching komen.

Nog zeven weken, dan zijn de verkiezingen weer voorbij.

Eerder verschenen op de Eurodusnie website