Archive for september, 2006

Intussen in Uruzgan

september 22, 2006

Onlangs toonde de Nederlandse televisie ontroerende beelden van Hollandse soldaten die, onder het toezicht van pantserwagens, potloden en blocnotes uitdeelden aan Afghaanse scholieren. Het “winning the hearts and minds of the people” was in volle gang! Intussen zijn er toch wat rare dingen aan de hand in Uruzgan.

Toen er begin dit jaar noch volop in de Tweede Kamer werd gedebatteerd over ISAF III, zoals de missie waar de Nederlanders aan deelnemen officieel heet, werd alom benadrukt dat het hier ging om een ‘opbouw- en stabilisatiemissie’. De meeste Europese NAVO-landen hadden geen trek hun nobele opbouwwerk volledig te laten samensmelten met “Operation Enduring Freedom” van de Amerikanen. Vooral voor de PvdA was dit een belangrijke voorwaarde om met de missie in te stemmen: wederopbouw, daar ging het allemaal om, en beslist géén vermenging met de ‘strijd tegen terrorisme’ van de Amerikanen.

Inmiddels is wel duidelijk geworden dat al het gepraat over opbouw, reconstructie en het ‘humanitaire’ karakter van de missie holle woorden zijn geweest. Dit is nu ook bevestigd door het Congressional Research Service, dat onderzoek doet voor het Amerikaanse Congres. De scheiding tussen Enduring Freedom (OEF) en ISAF is opgeheven; de primaire doelen ‘opbouw’ en ‘stabilisatie’ zijn naar de achtergrond verdwenen, bevestigde het instituut in een pasverschenen rapport. Ook de geweldsinstructies zijn aangepast aan die van een vechtmissie. Al het gebabbel over ‘opbouwen’ was enkel bedoeld om de twijfelaars in de NAVO-landen, zoals de PvdA, over de streep te trekken. VVD’er Hans van Baalen wist er kennelijk al van: “Natuurlijk lopen OEF en ISAF in elkaar over”, zegt hij in het NRC van vorige week. “De PvdA leeft ten aanzien van Afghanistan in een schijnwereld”. ‘Deskundige’ Rob de Wijk verwacht dat bij de NAVO-top eind november in Riga ‘Enduring Freedom’ en ISAF formeel in elkaar zullen worden geschoven.

Een andere opvallende kwestie betreft de gouverneur van de provincie Uruzgan, waar de Nederlandse militairen gelegerd zijn. De vorige gouverneur, Jan Mohammed Khan, moest onder druk van de Nederlandse Minister van Buitenlandse Zaken Ben Bot het veld ruimen. Jan was namelijk één van de grootste opiumtelers van het land, stond bekend om zijn corruptie en hield er ook nog eens zes schandknapen op na waar hij regelmatig sex mee had. Met zo’n man konden we natuurlijk niet samenwerken. Jan werd weggepromoveerd naar het Afghaanse parlement en vervangen door Abdul Hakim Munib. Die was weliswaar minister geweest tijdens het Taliban-regime, maar dat vormde voor de Nederlandse regering geen bezwaar, integendeel: de man had bestuurlijke ervaring!

Nu berichtte het treinkrantje Sp!ts begin deze week over een merkwaardige zaak. Gouverneur Munib, zo berichtte het blad, heeft afgelopen maandag, ondersteund door 150 zwaarbewapende mannen, het gebouw van de Afghaanse veiligheidsdienst belegerd. Hij eiste een flinke hoeveelheid wapens terug, die eerder waren geconfisqeerd van de Taliban. Na een “schermutseling van vier uur” werden de wapens terugveroverd. Over de achtergrond van het incident hult de Nederlandse regering zich in stilzwijgen. Defensie weigert te bevestigen dat gouverneur Munib bij zijn actie werd gesteund door 65 Taliban strijders, zoals het blad meldt. Waar de wapens nu terecht zijn gekomen, is onduidelijk. De parlementariërs Karimi (GroenLinks) en Van Bommel (SP) hebben inmiddels kamervragen over de opmerkelijke kwestie gesteld. Speelt Munib nog steeds handjeklap met de Taliban, of is hij zelf een ordinaire wapenhandelaar, zoals er zoveel zijn in Afghanistan?

De enige Nederlandse ‘unembedded’ journalist in het gebied, Arnold Karskens, is door het voorval flink in de problemen geraakt. Hij werd er door Defensie van beschuldigd het ‘ongewenste’ verhaal in de publiciteit te hebben gebracht. “Overste Tak (commandant van het ‘reconstructieteam’) heeft mijn goede reputatie hier kapotgemaakt zonder de feiten te checken. Hij heeft mij in een levensgevaarlijke situatie gebracht. Dat neem ik het ministerie extreem kwalijk”, vertelde de oorlogscorrespondent in de Spits. Karskens vreest nu voor zijn leven, en overnacht in de ‘compound’ van gouverneur Munib (“er zijn hier geen hotels”).

Karskens was begin dit jaar één van de zeer weinige skeptische ‘deskundigen’, die door de Tweede Kamer waren uitgenodigd om hun licht te laten schijnen over de situatie in Uruzgan. Tot zichtbare ergernis van de voorzitter van de Uruzgan-hoorzittingen, CDA’er Henk de Haan, verklaarde hij dat het humanitaire karakter van de missie een fabeltje was: “Als u de Taliban wilt aanpakken, is Uruzgan een buitenkansje. Maar als u wilt wederopbouwen, ga dan niet naar Uruzgan”, aldus de journalist.

Terwijl de strijd met de Taliban steeds harder wordt, blijft bevelhebber Dick Berlijn stug volhouden dat het humanitaire karakter van de missie voorop staat: “het opbouwwerk in Uruzgan verloopt beter dan verwacht”, verklaarde hij vorige week monter. Ook de VS zijn inmiddels begonnen aan wederopbouw. The Berger Group (motto: “solutions for a better world”) en het eveneens Amerikaanse Black & Veatch (“building a world of difference”) hebben de opdracht gekregen de eerder (vooral door de Amerikanen) kapotgeschoten overheidsgebouwen, wegen en electriciteitsinfrastructuur opnieuw op te bouwen.

Pedo’s en sharia

september 15, 2006

Anderhalve man en een paardekop vormen sinds mei van dit jaar de zgn. “pedo-partij”. Sindsdien gaat er geen dag voorbij of politici en ‘opiniemakers’ schreeuwen moord en brand over het vreselijke gevaar van deze beweging. Deze week was het land in rep en roer over de mogelijkheid van sharia-wetgeving in de toekomst.

Nieuwspoort in Den Haag barstte bijna uit zijn voegen, toen twee bestuursleden van de Partij voor Naastenliefde, Vrijheid en Diversiteit, beter bekend als de “pedo-partij” begin deze maand een persconferentie gaven. Nog nooit in de parlementaire geschiedenis kon een microscopisch kleine partij op zoveel aandacht van de media rekenen. Vorige week zaten drie malloten van bovengenoemde partij in het programma “Pauw en Witteman”. Martine Bijl, tevens gast van het journalistieke duo, kreeg van verontwaardiging bijna een hartverzakking, en Jeroen Pauw deed immens zijn best om zijn walging over de pedo’s tot in de uithoeken van Nederlandse huiskamers te laten doordringen. Walgelijk, die pedo’s! Maar wel leuk voor de kijkcijfers.

De pedo-partij, zo viel vorige week in NRC Handelsblad te lezen, bestaat nu uit 16 leden. De kans dat de partij ook maar in de buurt komt van een kamerzetel is even groot als de kans dat Pim morgen uit zijn graf opstaat. Toch voorspel ik dat het gezeur over de pedo’s in de loop naar 22 november in hevigheid alleen maar zal toenemen. Pedo’s, hoe kansloos ze politiek ook zijn, zijn namelijk goed voor de kijkcijfers. En hoewel ze zelf weinig stemmen zullen krijgen, leveren ze voor populisten zetels op. Met trots publiceerde Geert Wilders de volgende email op zijn website: “U spreekt de taal recht uit mijn hart, zeker waar het gaat om buitenlanders, en de vunzige pedo partij. Die zou verboden moeten worden. (…) Het wordt tijd dat er aan de rem wordt getrokken en Nederland weer echt Nederland wordt, zonder excessen, opvang – met fluwelen handschoentjes – van buitenlandse raddraaiers.” Pedo’s en buitenlanders, de beste stemmentrekkers van dit moment.

Wie nu denkt dat alleen ranzige populisten als Geert Wilders stemmen willen winnen met pedo’s, komt bedrogen uit. Kamerlid Van Haersma Buma van het CDA pleitte gisteren ineens voor het verbod op de PNVD. ‘De ideeën van deze partij leiden tot strafbare feiten’, aldus het kamerlid, die het kennelijk van weinig belang vond dat een rechter vorige maand een verbod afwees. En terecht: enkel partijen die oproepen tot geweld, haat, discriminatie of andere strafbare zaken, kunnen verboden worden. En zo hoort het ook. Bij het CDA weten ze dit wel, maar even roepen dat de pedo’s verboden moeten worden kan nooit kwaad.

Een ander dieptepunt in de parlementaire geschiedenis diende zich deze week aan: Minister van Justitie Donner had in een onbewaakt ogenblik zitten filosoferen dat indien tweederde van de bevolking de sharia zou willen, deze er in theorie zou kunnen komen. Oei oei!! Donner lijkt de huidige tijdsgeest nog steeds niet begrepen te hebben. Woedende opiniemakers en politici maakten elkaar bijna af in pogingen hun walging voor de minister in de media rond te toeteren. De Volkskrant publiceerde een foto van bijna een halve pagina, van een schimmig figuur die ergens in een ver land volgens de sharia wetgeving werd vermoord. In een spoeddebat, alsof er een nationale crisis was uitgebroken, werd de arme minister door een woeste Tweede Kamer van alle kanten onder vuur genomen. Donner moest door het stof, verklaarde dat hij zich “wel voor het hoofd wilde slaan”, en is nu verplicht om te gaan onderzoeken “of de Nederlandse democratie voldoende beschermd is tegen groepen die onze rechtsorde omver willen werpen.” Oja, en het CDA pleitte nog voor een verbod op “shariapartijen”.

Het feit dat er geen sharia-partij bestaat, nooit bestaan heeft en dat niemand van plan is een dergelijke partij op te richten, speelde verder geen rol in de discussie. Slechts een gering deel van de Nederlandse moslims zou graag een vorm van sharia-wetgeving geïntroduceerd zien, en zelfs al zouden alle moslims in Nederland dit nastreven, dan zou de steun voor dit idee niet meer dan een procent of vijf bedragen. De kans is dus volkomen nihil dat er in Nederland ooit een sharia wetgeving zal zijn.

Je hoort vaak zeggen dat Pim Fortuyn een zegen is geweest voor het land. Eindelijk zijn allerlei zaken weer bespreekbaar, die voorheen taboe waren. Het tegendeel is waar. Sinds de ‘Fortuyn revolte’ wordt Nederland beheerst door angst en paniekzaaierij, en worden we bestuurd door politici die uit deze emoties zetels willen persen. En de media doen hier enthousiast aan mee. Gisteren ook zitten sidderen toen de verschrikkelijke Samir A. met zijn mini-UZI bij NOVA was? En dan te bedenken dat de verkiezingen pas over ruim twee maanden plaatsvinden. God moge ons behoeden.

0911 en de ‘War on terror’

september 10, 2006

Wie de laatste week probeert alle krantenbijlages en tv-documentaires over de aanslagen van 11 september 2001 bij te houden, heeft daar bijna een dagtaak aan. Naast alle aandacht voor de steeds populairder wordende complottheorieën over ‘nine eleven’ wordt er druk gedebatteerd over hoe ‘het westen’ zou moeten reageren op het moderne terrorisme. En daarover lopen de meningen natuurlijk ver uiteen.

Een goed voorbeeld van deze uiteenlopende meningen biedt de “11-09, vijf jaar later” special van De Volkskrant van vorige week. Aan de ene kant lezen we een dramatisch artikel van de Amerikaanse cultuurcriticus Bruce Bawer, auteur van het boek “While Europe slept: how radical islam is destroying the west from within”. Onder de titel “Haat smeult in Eurabië” schept hij een onheilspellend en naargeestig beeld van de moslimfundamentalistische dreiging in Europa. Onze vrijheid wordt bedreigd door islamitische fascisten, schrijft Bawer, niet alleen van buiten ‘het westen’ maar zeker ook van binnenuit: de islamitische gemeenschap in Europa (“Eurabië”) vormt namelijk een ‘demografische bom’ waarvan de gevaren onderschat worden. Kijk maar naar hun “voortplantingstempo”, merkt Bawer op. Een groot deel van de islamieten in het westen is vervult van haat, verwerpt de ‘westerse waarden’ en staat achter de aanslagen in Madrid en Londen, betoogt hij. Hij verwerpt alleen al de gedachte aan het idee dat de buitenlandse politiek van het westen, en met name de VS, wel eens een voedingsbodem kan zijn geweest voor de aanslagen op de Twin Towers en die van daarna.

In dezelfde krantenbijlage ziet Volkskrant-redacteur Rachida Azough het heel anders. Zij noemt de aanslagen van 11 september 2001 “niet-islamitisch”, “want gericht tegen onschuldige burgers”. “Het westen” had zich na de aanslagen van 11 september moeten afvragen welke fouten het had gemaakt – “om zijn leven te beteren.” Azough schrijft dat de aanslagen voorkomen hadden kunnen worden, als het westen maar een andere politiek had gevolgd in het verleden. Met andere woorden, hoe vreselijk de aanslagen volgens haar ook waren, het was uiteindelijk een zaak van ‘eigen schuld, dikke bult’. En met de islam had het allemaal niets te maken.

De tegenstelling tussen de meningen van Azough en Bawer zijn tekenend voor het hele debat over de achtergronden van “11 september” en over de vraag hoe het westen op het moderne terrorisme zou moeten reageren. Aan de ene kant staan de mensen die vinden dat de oorlog tegen de islamitische fascisten overal ter wereld op alle fronten moet worden opgevoerd, aan de andere kant de mensen die zeggen dat de aanslagen niets met de islam te maken kunnen hebben (want islam is vrede) en dat de westerse politiek de oorzaak is van het moderne terrorisme.

Beide visies schieten tekort. Bawer maakt zich schuldig aan paniekzaaierij door het gebruik van de term “Eurabië” en met zijn voorstelling van de islamitische gemeenschap als een ‘demografische bom’ bestempelt hij in feite alle moslims als potentiële terroristen. Moslims vormen op het ogenblik vier procent van de Europese bevolking, en volgens schattingen zullen dit er hooguit 10 procent zijn in 2025. Moslims in Europa vormen daarnaast een zeer heterogene groep, zowel wat betreft afkomst, leeftijd als religieuze instelling. Dat de ‘oorlog tegen het terrorisme’ die Bawer graag wil intensiveren juist een oorzaak kan zijn voor radicalisering van een deel van de moslims, wordt door hem volkomen genegeerd.

Rachida Azoughs poging om de aanslagen van 11 september geheel los te zien van de islam is naïef. De daders van de aanslagen van 11 september waren wel degelijk moslims, net als trouwens de daders van de aanslagen in Madrid en Londen, en van de pakweg twintig andere aanslagen (buiten het westen!) van de afgelopen jaren die met Al Qaida in verband worden gebracht. Zij mag dan denken dat ‘echte’ moslims geen onschuldigen doden, maar daar denken andere ‘echte’ moslims blijkbaar anders over. Azoughs stelling dat de aanslagen uiteindelijk de schuld van het westen zelf zijn komt neer op een vorm van rechtvaardiging van zelfmoordterrorisme tegen onschuldigen, en negeert de mogelijkheid dat de daders wel eens een bredere agenda zouden kunnen hebben dan enkel ‘het westen eens een koekje van eigen deeg geven’.

Dat de aanslagen van 11 september zowel een reactie waren op westers beleid als een uiting van islamitisch extremisme is eenvoudig na te lezen in de geschriften van een belangrijk persoon op dit gebied, Osama Bin Laden. In zijn (vertaalde) tekst “September 11 and March 11 is Your Own Merchandise Coming Back to You” verklaart hij vrij duidelijk: “onze acties zijn een reactie op die van jullie, namelijk vernietiging en het uitmoorden van onze mensen zoals dat gebeurt in Afghanistan, Irak en Palestina”. In zijn eerder uitgebrachte “Letter to America” noemt hij uitdrukkelijk het bestaan van Israël, en de Amerikaanse steun aan Israël, als motivatie voor de acties die hij voorstaat: “De totstandkoming van Israël is een misdaad die moet worden uitgewist”. In zijn fatwa, gepubliceerd in 1996, genaamd “Oorlogsverklaring tegen de Amerikanen die het land van de Twee Heilige Plaatsen bezet houden” keert hij zich tegen de VS omdat die het verderfelijke Israël helpen, en omdat de VS een aanzienlijke militaire aanwezigheid hadden in Saudie Arabië.

Maar Bin Laden wil meer dan enkel gewelddadig wraak nemen voor westers beleid. Hij verlangt tevens dat het westen zich volledig onderwerpt aan de islam, en (vertaling van de ‘letter to America’) “het zich ontdoet van alle meningen, regelingen, theorieën en religies die in strijd zijn met de religie (islam)”. Verder moet in zijn ogen afgerekend worden met zaken als overspel, homosexualiteit, drugs, gokken en winsthandel. Uiteindelijk doel is de verderfelijke westerse maatschappij te vervangen door een streng islamitisch kalifaat.

Dit laatste lijkt niet erg waarschijnlijk. Veel moslims (trouwens ook veel niet-moslims) zullen wel een eind mee kunnen gaan in Bin Ladens afkeer van het buitenlands beleid van het westen en met name de VS, maar slechts een minderheid van de moslims is aanhanger van Bin Ladens extreme variant van de islam, laat staan dat ze die met terreur willen ondersteunen. Juist daarom is het zo lomp van George Bush om de term “oorlog tegen islamitische fascisten” te bezigen. Hij wekt hiermee in ieder geval de indruk islam, fascisme en terreur op een hoop te gooien, net als bovengenoemde Bruce Bawer.

Het is sowiezo de vraag wie er nu eigenlijk de ‘war on terror’ aan het winnen is. Bin Ladens organisatie is weliswaar grotendeels in de pan gehakt, maar één van zijn wensen, het afrekenen met verderfelijke westerse waarden, wordt op een vreemde manier al aardig gerealiseerd. Amerikaanse militairen en beleidsmakers schenden op grote schaal mensenrechten. Bush is van plan martelen als verhoormethode te legaliseren, heeft geheime gevangenissen overal ter wereld opgericht waar ‘terreurverdachten’ zonder vorm van proces worden vastgehouden, zonder dat iemand weet wat er met die mensen gebeurt. Burgerrechten moeten wijken voor anti-terreurwetgeving en de president kan op eigen houtje beslissen een nationaal afluisterprogramma te introduceren. Het zal Bin Laden veel plezier doen te zien hoe een land dat zich zo graag beroept op liberale waarden als mensenrechten en burgerrechten deze nu in snel tempo overboord zet. Het rampzalige besluit van Bush Irak aan te vallen, en de hopeloze missie van het westen in Afghanistan, leveren ook al weinig winst op voor de ‘war on terror’.

In plaats van hetzerige taal over “islamitisch fascisme”, het schenden van mensenrechten en het voeren van zinloze oorlogen, biedt een opmerking uit onverwachte hoek meer perspectief voor de ‘war on terror’. De uitspraak die de Iraanse oud-president Khatami onlangs deed in Washington klinkt misschien wat polderachtig en had niet direct betrekking op de oorlog tegen het terrorisme, maar toch. “Alleen een dialoog kan de wereld redden uit de klauwen van oorlogshitsers, geweldzoekers en bluffende leiders”, zei hij. En dan geen dialoog met mensen die het opblazen of bombarderen van onschuldige mensen zien als gerechtvaardigd, maar tussen mensen die deze methodes als onbeschaafd verwerpen.

Eerder verschenen op de Eurodusnie website