Onderwereld en bovenwereld

Vandaag komt Willem Holleeder voor de rechter, verdacht van bedreiging, witwassen van geld en afpersing. De zaak is een feest voor journalisten, want vanuit politie- en justitiekant lekt al wekenlang allerlei sappige informatie naar de media. Twee aspecten zijn interessant aan de kwestie Holleeder: de verwevenheid van de onderwereld met de ‘legale’ rijke wereld, en de opvallend nuchtere manier waarop in Nederland op de hele affaire wordt gereageerd.

Willem Holleeder was geen fijne jongen, dat wordt al snel duidelijk als je leest wat over hem geschreven wordt. Hij beschikte over harde vuisten en had geen probleem met het fysiek bedreigen en aftuigen van mensen; sterker nog, met deze kwaliteiten heeft hij feitelijk zijn imperium opgebouwd. Nog steeds boezemt hij zoveel angst in, dat niemand aangifte tegen hem heeft gedaan. Tegelijk, zo wordt alom geschreven, schijnt hij een zeer charmant, intelligent en innemend persoon te zijn. Allerlei deskundologen hebben hem vanwege deze combinatie al neergezet als psychopatische persoonlijkheid.

Eén van de mensen die nogal wat last heeft gehad van Holleeders’ persoonlijkheid was vastgoedmakelaar Willem Endstra. Endstra werd regelmatig door Holleeder afgerost in het Amsterdamse bos. Uit opnames met de recherche die naar buiten zijn gekomen, klaagt Endstra over het feit dat de politie te weinig tegen Holleeder deed: “Ik ben echt doodziek van Nederland (…) hier zitten we natuurlijk met een of andere sukkelige wetgeving”. Tsja, hier geldt toch wel een beetje ‘eigen schuld dikke bult’, want Endstra zocht natuurlijk zelf de ellende op: al vóór zijn contacten met Holleeder waste hij geld wit voor criminelen, en dat Holleeder geen brave modelburger was moet hij toch ook wel geweten hebben toen hij zaken met hem ging doen.

Holleeder (“ik ben een beest, ik ben een beest”) was een rijk man en liet dit ook merken. Rijke mensen – en dit is iets wat ik nooit gesnapt heb – willen altijd steeds rijker worden, ook al brengen ze zichzelf hiermee in gevaar. Interessanter is dat de Holleeder-zaak een mooie bevestiging is van een boeiend fenomeen: de connecties van de onderwereld met de ‘gewone’ rijken. In de vastgoedsector is dit natuurlijk een bekend gegeven: crimineel geld wordt overal, ook in Nederland, op grote schaal in vastgoed belegd. Zo weet iedereen dat de panden in de Amsterdamse PC Hooftstraat grotendeels in handen zijn van criminelen. Holleeder stond middenin de vastgoedwereld.  Hij had echter ook warme connecties in de advocatenwereld, wat onder andere blijkt uit zijn innige relatie met advocaat A. Moszkowicz.

Ook Eurocommissaris Smit Kroes staat in feite niet zover van de maffia-organisatie van Holleeder af. De aan Holleeder verbonden vastgoedmakelaar Jan Dirk Paarlberg staat garant voor de hypotheek op haar huis. De ex-minister en prominente VVD’ster, zelf kennelijk ook een verdienstelijk vastgoedmakelaar, kocht in 2001 twee kantoorpanden in Woerden en Gorinchem van de Ormeco groep van Paarlberg. Kroes, die de bui al zag hangen, heeft de panden als een gek verkocht, waardoor ze 1,8 miljoen verlies leed. Gelukkig heeft ze als eurocommissaris een aardig inkomen en was haar gewezen levenspartner Bram Peper ook niet onvermogend. Kroes verklaarde eerder geen banden meer te hebben met Paarlberg, maar dit bleek niet te kloppen. Zij doet nu verwoede pogingen al haar connecties met Paarlberg ongedaan te maken. Groenlinks heeft inmiddels vragen gesteld over de financiële relatie van Smit Kroes met Paarlberg.

Een ander interessant aspect aan de Holleder-zaak is de kalmte en afstandelijkheid waarmee in Nederland met de zaak wordt omgegaan, zowel door media als de ‘publieke opinie’. Holleeder en zijn handlangers vormden een heel wat ernstiger bedreiging voor de openbare orde dan de “Hofstad groep”, die nog geen deuk in een pakje boter hebben geslagen. Holleeders naam wordt genoemd bij een inmiddels indrukwekkende reeks moorden en afpersingen. Toch is er geen enorme verontwaardiging over de praktijken van Holleeder, terwijl diens innige contacten met de legale rijke wereld en de politie, in combinatie met zijn maffia achtige- praktijken toch op zijn minst verontrustend zijn. Een onbenul als Samir A. kan bij Holleeder niet in de schaduw staan. Toch vreemd dan dat het hele land moord en brand schreeuwde over het verschrikkelijke gevaar van de Hofstad groep, en er zelfs speciale wetgeving voor deze groep werd ontwikkeld, terwijl de opwinding over de zaak Holleeder vrij beperkt blijft.

Je moet je eens voorstellen dat Holleeder een Marokkaan was geweest, dan zou half Nederland schuimbekkend op zijn achterste benen staan. Maar nee, Holleeder wordt toch beschouwd als een echte volksjongen, iemand ‘van ons’, ruwe bolster, blanke pit. Geboren in Amsterdam, hield van een biertje. Een typische Hollander eigenlijk, behept met een inventieve handelsgeest.

Eerder verschenen op de website van Eurodusnie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: