Archive for mei, 2006

Wouter Bos en het kapitalisme

mei 29, 2006

Als gevolg van onhandige uitspraken over de AOW is Wouter Bos met zijn PvdA flink geduikeld in de peilingen. Afgelopen weekend probeerde hij de schade te herstellen door leuke dingen te beloven aan Nederlandse ondernemers. Linkse politici en het bedrijfsleven kunnen al samenwerkend “nog heel veel moois bereiken”, verkondigde hij in Nijmegen.

Rita Verdonk voelde zich een maand geleden in de BouwRAI als een vis in het water met honderden hardwerkende ondernemers als enthousiaste toehoorders. Het was zonneklaar: zij was er voor hen, en zij waren er voor haar. De relatie tussen ondernemend Nederland en de PvdA is altijd een stuk moeizamer geweest, gezien het hardnekkige gerucht dat de PvdA een linkse partij zou zijn die zich vooral hard maakt voor de belangen van werknemers. Tijdens een speciaal op het bedrijfsleven gerichte PvdA bijeenkomst in Nijmegen, getiteld “samen aan de slag voor een ondernemend Nederland”, probeerde Wouter Bos dit misverstand uit de weg te werken. “Het kapitalisme is verantwoordelijk voor 80 % van de idealen van de sociaaldemocratie”, liet de PvdA-leider de zaal vol ondernemers en PvdA’ers weten. Dat ging erin als koek.

Het belangrijkste wat Bos zijn toehoorders uit het bedrijfsleven te bieden had was ‘deregulering’. Er bestaan in Nederland veel te veel regels, waardoor het voor ondernemingen te moeilijk is om op te starten, of om eerste werknemers in dienst te nemen. Geen bijster origineel punt natuurlijk; ‘deregulering’ staat in de toptien van meest geliefde termen van Nederlandse politici. Bos gooide er echter nog een schepje bovenop: hij verklaarde zich voorstander van een experiment in Eindhoven, waar een voor het bedrijfsleven ‘regelvrije zone‘ wordt ingericht, waar ondernemers niet worden lastiggevallen door overheidsregels.

Ook op het terrein van flexibilisering had Bos goed nieuws voor zijn toehoorders. Net als andere sprekers op de bijeenkomst in Nijmegen pleitte hij voor meer flexibiliteit op de arbeidsmarkt. Dat is namelijk beter voor de economie. Bos deed een oproep aan werknemers zich niet tegen de flexibilisering van de arbeidsmarkt te verzetten, en zich neer te leggen bij “langer doorwerken”. Zijn uitspraak “het kapitalisme is verantwoordelijk voor 80 % van de idealen van de sociaaldemocratie” werd nu ineens een stuk duidelijker.

Ook het ontslagrecht mag van Bos best worden versoepeld, hoewel de PvdA-leider dit wel wil koppelen aan interne scholing door het bedrijfsleven. De enige dissonant in zijn verhaal was de hypotheekrente-aftrek, die Bos voor de hoogste inkomens wil afschaffen. Dat vonden zijn toehoorders van VNO/NCW niet fijn om te horen, en reken maar dat de regeringspartijen hem hier nog op gaan pakken. Maar voor de rest was alles dik in orde op de PvdA bijeenkomst, waar tal van vertegenwoordigers uit het bedrijfsleven de kans kregen hun visie op knelpunten voor ondernemingen uit de doeken te doen.

Zo hield oud-ABN/AMRO bestuurder Dolf van den Brink een warm pleidooi vóór topsalarissen, want: “als je niet marktconform betaalt, heb je altijd onbekwame managers”. Bernard Wientjes, voorzitter van VNO/NCW, opende de aanval op het vastgeroeste ontslagstelsel: “Het moet sneller en niet zo extreem duur”. Dolenthousiast over al deze positieve geluiden kwam Bos met het idee voor een ‘akkoord van Nijmegen’ met de werkgevers, in navolging van het befaamde ‘akkoord van Wassenaar‘ uit 1982.

Alexander Rinnooy Kan, ex-ING en binnenkort voorzitter van de Sociaal-Economische Raad, filosofeerde op de bijeenkomst hardop over een verzoening tussen de sociaal-democratie en ‘het kapitalisme’. Tamelijk merkwaardig, want die verzoening bestaat natuurlijk al heel lang. Sterker nog, die verzoening vormt het belangrijkste uitgangspunt van de sociaaldemocratie. Weliswaar droomde Joop den Uyl in de jaren ’70, tot grote schrik van ondernemers destijds, nog over zaken als arbeiderszelfbestuur en de ‘vermaatschappelijking van het productieproces’, maar hier kwam natuurlijk nooit een fluit van terecht. Wim Kok nam deze woorden al helemaal niet meer in de mond, en van ex-Shell manager Wouter Bos hoef je dit zeker niet te verwachten.

Of de Nijmeegse liefdesverklaring aan het bedrijfsleven van Wouter Bos er ook voor gaat zorgen dat de PvdA in de regering zal komen, is ernstig de vraag. Zijn partij kruipt in de peilingen naar beneden, de VVD staat er beter voor dan ooit, en het CDA krabbelt weer langzaam overeind, hoe hard Wouter Bos ook roept dat het CDA laf is. Let maar op, dat wordt volgend jaar een kabinet Balkenende-III.

Eerder verschenen op de webpagina van Eurodusnie

Roken goed voor de economie

mei 27, 2006

Eindelijk wordt het dan eens hardop gezegd: een rokende bevolking is beter voor de economie dan een gezond levende bevolking van niet-rokers. Afgezien van de inmiddels afdoende bekend gemaakte nadelen voor het individu, is roken een zegen voor de maatschappij op langere termijn. Het wordt nu tijd om een grote streep te zetten door de anti-rookplannen van Clear Air Nederland en steeds verder opgevoerde financiële afpersing van rokers.

Onderzoekers van de Erasmus Universiteit en het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu hebben met hun onderzoek, dat slechts sporadisch aandacht in de media heeft gekregen, een taboe doorbroken: ongezond leven is helemaal niet slecht voor de maatschappij. Gezonde mensen maken tijdens hun leven weliswaar minder kosten per jaar, maar aangezien zij langer leven, en daardoor aanmerkelijk meer ‘zorg consumeren’ dan ongezond levende mensen zoals rokers, kosten zij uiteindelijk de samenleving veel meer geld. ”Het volledig rookvrij maken van Nederland kan op korte termijn leiden tot besparingen in de gezondheidszorg, maar op langere termijn tot extra kosten”, is dan ook de onverbiddelijke conclusie van de onderzoekers.

Regelmatig gaan er pleidooien op om zgn. ongezond levende mensen, zoals rokers, meer geld te laten betalen voor hun ziektekostenverzekering. Floris Sanders, scheidend voorzitter van de Raad voor de Volksgezondheid, brak vorig jaar in het blad Elsevier een lans voor gedifferentieerde ziektekostenpremies, waarbij rekening wordt gehouden met de persoonlijke levensstijl. “Mag je zeggen: iemand die ongezond leeft, moet een hogere premie betalen. Of: iemand die ongezond heeft geleefd, moet een hogere eigen bijdrage betalen bij een bepaalde behandeling. Daarover kun je redetwisten. Laat ik volstaan met de constatering dat in de samenleving van nu financiële prikkels vaak een zekere kracht hebben.”

Sanders drukt zich zeer voorzichtig uit, maar welke kant hij op wil is duidelijk: mensen die zogenaamd ongezond leven, moeten uiteindelijk maar meer premie gaan betalen, anders valt de solidariteit onder het ziektekostenstelsel weg. Nu uit het onderzoek van de Erasmus Universiteit blijkt dat van de zgn. ‘ongezond levende mensen’ in ieder geval de rokers op langere termijn juist minder kosten in de zorg veroorzaken, valt de bodem onder zijn redenering weg.

Hierbij moet nog opgemerkt worden dat bij dit onderzoek geen rekening is gehouden met de steeds grotere hoeveelheid geld die rokers opleveren voor de samenleving. Door jaarlijks miljarden aan tabaksaccijns te betalen, zorgen rokers voor een genereuze subsidiëring van de schatkist.

Met dit alles wil ik natuurlijk niet suggereren dat er een campagne tegen niet-rokers zou moeten worden gestart (hoewel dit uit het oogpunt van historische rechtvaardigheid zeker terecht zou zijn). Het is een kwestie van individuele keuzevrijheid om gezond te leven, de ochtend te beginnen met gierstepap en brandnetelthee en elke dag een uur te gaan joggen in het bos of zich met gelijkgestemden over te geven aan het immens in populariteit oprukkende nordic walking.

Wel wordt het nu tijd om een dikke streep te zetten door de onbeschofte financiële uitpersing van rokers middels steeds maar stijgende accijnzen, en een einde te maken aan het maatschappelijk zwartmaken van deze inmiddels tot een minderheid gekrompen bevolkingsgroep door spookverhalen over de hoge kosten die zij zouden veroorzaken. En zeker moet nu het onzalige plan van de extremistische organisatie CAN om het roken in de horeca volledig te verbieden, zo snel mogelijk van tafel worden geveegd. Het is genoeg geweest!

Eerder verschenen op de website van Eurodusnie

Afluisteren en bespieden

mei 23, 2006

De AIVD is weer eens in opspraak, ditmaal vanwege het afluisteren van twee journalisten van De Telegraaf. Journalistiek Nederland staat nu op haar achterste benen, aangevoerd door de Nederlandse Vereniging voor Journalisten (NVJ), want aan journalisten mag je niet komen. Maar als er infiltranten worden ingezet bij actiegroepen zoals Eurodusnie, leidt dit hooguit tot een voetnoot in een boek of een vermelding in een marginaal blaadje.

Niet alleen de Nederlandse Vereniging voor Journalisten, ook het deftige Genootschap van Hoofdredacteuren eist opheldering van Minister Donner en de AIVD over het afluisteren van de journalisten Joost de Haas en Bart Mos. Eerder dit jaar onthulden deze twee journalisten dat er in het criminele circuit in Amsterdam geheime informatie circuleert, afkomstig van de AIVD. Het zou gaan om informatie over de beruchte crimineel Mink K. De twee Telegraaf-journalisten werden maanden afgeluisterd. Inmiddels zijn ze verhoord door de rijksrecherche, waarbij ze ook DNA-materiaal en vingerafdrukken hebben moeten afstaan.

Er zit wel een komische kant aan dit verhaal: De Telegraaf, en ook Joost de Haas, heeft in het verleden meerdere malen sensationele verhalen over de actiebeweging gepubliceerd, waarbij duidelijk bleek dat men als een soort doorgeefluik van de geheime dienst functioneerde. In 1993 publiceerde Joost de Haas een reeks artikelen in De Telegraaf onder de titel “de Tentakels van de RaRa”, waarbij hij op een complot-achtige manier poogde de halve linkse beweging in Nederland aan de militante actiegroep RaRa te verbinden. De informatie die hij gebruikte was voor een deel afkomstig van inlichtingendiensten, maar grotendeels ook van de onafhankelijke spion en “oud-papierman” Paul Pieter Oosterbeek, die op zijn beurt weer werkte voor de schuimbekkende activistenbestrijder Pieter Siebelt, regelmatig schrijver voor HP/De Tijd. Dat de Telegraaf goede connecties heeft met de geheime dienst bleek ook uit het artikel “BVD vreest terreur op Schiphol” uit 1994, waarbij onthuld werd dat actievoerders gewelddadige acties tegen Schiphol zouden voorbereiden. Met regelmaat publiceert de Telegraaf informatie over de actiebeweging waaruit de goede connecties met de AIVD duidelijk uit blijkt.

Het wat al te openhartig berichten over het circuleren van geheime AIVD informatie in de Amsterdamse onderwereld heeft de Telegraaf nu zèlf in conflict met de AIVD gebracht. Journalisten staan in Nederland echter op een voetstuk. Zo vindt het Genootschap van Hoofdredacteuren het “ongehoord” dat journalisten door de AIVD worden onderzocht. En de Nederlandse Vereniging voor Journalisten schrijft verontwaardigd: “Feitelijk brengt dit het goed functioneren van onze democratische rechtstaat in gevaar.” Maar als actiegroepen in Nederland door de AIVD worden onderzocht of geïnfiltreerd, kraait daar nauwelijks een haan naar.

Een paar dagen geleden viel mijn oog op een pagina tekst in een recent nummer van het Amsterdamse krakersblaadje “De Grachtenkrant”. De tekst was afkomstig van Buro Jansen en Janssen, dat onderzoek doet naar inlichtingendiensten. Het gaat over de AIVD’ers “Piet en Pim”, die mensen ronselen om te infiltreren in linkse actiegroepen. Zo benaderden ze ook ene Annemiek. “Piet en Pim vroegen Annemiek zoveel mogelijk kraakpanden te bezoeken, naar zoveel mogelijk demonstraties te gaan en zoveel mogelijk bijeenkomsten te bezoeken. Ze vroegen haar dan een gedetailleerd verslag te schrijven”, zo lezen we. “Van vergaderingen moest Annemiek doorgeven wie wat gezegd had en op foto’s moest ze aanwijzen wie er waren. Ook moest ze contact leggen met bepaalde mensen, bv. de toenmalige woordvoerder van het DBF, Kevin Heller, maar ook mensen van AFA, Vrankrijk, Eurodusnie en Dwars.” Dit speelde in 2003 en 2004. Ik kan me niet voorstellen wat er zo interessant is voor een geheime dienst aan het infiltreren in Eurodusnie, maar wie weet waar die lui in geïnteresseerd zijn? Ze hebben nu eenmaal een budget dat op moet, dus daarom gebeurt het, denk ik dan maar.

Ik pak het boekje “De Snuffelstaat” (ook volledig in pdf) erbij, ook al van Buro Jansen en Janssen. Het volgende stukje tekst gaat over 1999. “In Leiden werd een persoon thuis en op zijn werk bezocht met het verzoek om informatie over het anarchistisch actiecentrum Eurodusnie. Hij kwam er soms wel, maar echt actief was hij er niet. Men was vooral geïnteresseerd in wat er tijdens de aangekondigde acties rond het bezoek van koningin Beatrix aan Leiden, op 30 april 2000, te verwachten was. Inlichtingendiensten en politie waren erg actief in Leiden. Arrestanten werden na de ontruiming van een gekraakt pand urenlang ondervraagd over Eurodusnie, over bepaalde personen in dit centrum en over de acties rond koninginnedag. Ook bezoekers van Las Vegas, een eetcafé annex weggeefwinkel, werden gefotografeerd. Enkele dagen voor koninginnedag werden overburen van Las Vegas bezocht door ‘een’ inlichtingendienst met de vraag of ze hun huis beschikbaar wilden stellen voor het plaatsen van richtmicrofoons. De overburen hebben dit geweigerd.”

Je verstand staat toch stil bij het idee dat zelfs mensen die een hapje hebben gegeten in Eurodusnie’s eetcafé geobserveerd en gefotografeerd werden door de geheime dienst. En dat allemaal van onze belastingcenten! Je gaat je wel afvragen, als Eurodusnie al in 1999 en 2004 interessant was voor de geheime dienst, zou de AIVD het dan nu nog steeds interessant vinden dit Leidse clubje in de gaten te houden? Of zou men er eindelijk zijn achtergekomen dat er werkelijk niet zoveel clandestiene zaken gebeuren in dit collectief, en dat men zich dus maar beter met andere zaken kan bezighouden?

Het is inderdaad niet fraai wanneer journalisten maandenlang worden afgeluisterd door de AIVD, en daarna onder dwang wangslijmvlies en vingerafdrukken moeten afstaan. Maar het is net zo schandalig als medewerkers of bezoekers van actiecentra stiekum worden bespied door leden van de AIVD. Als actiegroepen die geen vlieg kwaad doen rekening moeten houden met infiltratie en afluisterpraktijken kun je je afvragen of het niet eens tijd wordt dit aftandse instituut maar eens definitief op te doeken.

Eerder verschenen op de website van Eurodusnie

Holland Weltmeister!

mei 19, 2006

De Aarde wordt één grote sinaasappel deze zomer! Het linkse tijdschrift Jungle World is ervan overtuigd: Nederland, het land van kaas en nederwiet, wordt wereldkampioen voetbal. In het laatste nummer van dit Duitse prachtblad wordt uitbundig de loftrompet geblazen over de kwaliteiten van het Nederlands elftal. Uiteraard wordt dit gecombineerd met uitingen van intense zelfhaat jegens de eigen natie en Mannschaft.

Op de Eurodusnie website is er niet veel aandacht voor sport, en hier zal in de toekomst weinig verandering in komen. Ook in het Duitse weekblad Jungle World komt sport er over het algemeen bekaaid van af. In het laatstverschenen nummer van dit weekblad staan echter maar liefst vijf artikelen over het komende WK voetbal in Duitsland, die niet alleen buitengewoon geestig zijn, maar ook een aardig inkijkje geven in hoe er binnen linksradicale kringen over het Duitse elftal en ‘Oranje’ wordt gedacht.

Het openingsartikel, “de korte weg naar de finale”, schetst een voor Nederland zeer optimistisch beeld van het verloop van het tournooi. De eerste wedstrijd verliest Oranje weliswaar met 3-0 van Servië-Montenegro, maar dit blijkt een tijdelijke mentaliteitskwestie. Wanneer coach Van Basten er na deze blamage stevig de zweep over legt, en een ruzie tussen Pierre van Hooijdonk en Edgar Davids over het al dan niet opdragen van doelpunten aan Prinses Maxima het team nieuwe energie geeft, wordt de ene na de andere wedstrijd gewonnen. Ivoorkust en Argentinië worden vakkundig geknipt en geschoren. In de achtste finale wint Oranje met 4-0 van Mexico (inclusief een schitterende hattrick van Van Hooijdonk); Portugal wordt in de kwartfinale verslagen, en na een verpletterende zege van 8-0 op Brazilië in de halve finale staat Holland in Berlijn tegen de Oekraïne. Alle vijf finaletreffers van Oranje worden meteen geboekt als “doelpunten van de eeuw”, en de hemel kleurt wereldwijd oranje…

Met het tweede artikel, “Voetballen tegen de moffen”, wordt de anti-nationale toon stevig gezet. We maken kennis met de linkse voetbalclub ‘Rijkaard-Jugend‘, samengesteld uit linkse Duitsland-haters. Rijkaard is onder linkse Duitsers nog steeds mateloos populair vanwege het beruchte spuug-incident tijdens het WK in Italië in 1990. De Nederlandse aanvaller spuugde tijdens een beladen wedstrijd tegen Duitsland Rudi Völler in de blonde haren, waarna beide spelers van het veld werden gestuurd. De Rijkaard-Jugend werd later opgericht ter ere van dit voorval. Bij de Rijkaard-Jugend zijn t-shirts, sjaals, buttons en meer fan-artikelen te bestellen. In maart organiseerde de Rijkaard-Jugend het tournooi “voetbal tegen de moffen”, waaraan ook het linksradicale elftal “Koeman-crew” deelnam. Ook Ronald Koeman wordt in linkse Duitse kringen op handen gedragen, omdat hij in 1988, na de gewonnen halve finale tegen Duitsland, demonstratief zijn achterste afveegde met het t-shirt van Olaf Thon. Als het aan links Duitsland ligt, komt er tijdens het aanstaande WK geen wedstrijd Nederland-Duitsland. Linkse Duitsers willen namelijk dat hun Mannschaft al in de eerste ronde het tournooi uitvliegt, en hebben zelfs voor begin juni een demonstratie in Kaiserslautern georganiseerd om deze eis kracht bij te zetten. De Koeman-crew is één van de organisatoren van deze demonstratie, die zich tooit met het motto “laat de Duitse droom barsten”.

De WK-special in Jungle World bevat verder een leuk interview met de in Duitsland geboren Nederlander en profvoetballer Willi ‘Ente’ Lippens, die van zijn vader geen Duitser mocht worden, vanwege de oorlog. Het beste artikel echter draagt de titel “Een droom in Oranje”, een prachtig staaltje geschiedvervalsing dat begint met het beruchte WK van 1974. De Duitse krant Bild-Zeitung had tijdens dit toernooi een verhaal geplaatst over het Nederlandse team dat zich in het hotel tegoed deed aan wilde feesten met champagne en prostituees. Bondscoach Rinus Michels was zo kwaad over dit artikel dat hij de Duitse pers daarna enkel nog in het Nederlands te woord wilde staan. Ondanks dit schandaal speelde Nederland in de finale een sterke wedstrijd tegen Duitsland. Al in de tweede minuut scoorde Cruyff de openingstreffer tegen de Mannschaft. Weliswaar werd de stand een kwartier later 1-1, nadat de scheidsrechter een schwalbe van Bernd Hölzenbein beloonde met een strafschop, maar daarna kwam alles toch nog goed. Een harde pegel van Gerd Müller werd vakkundig gepareerd door doelman Jan Jongbloed, en in de slotminuut scoorde Cruyff 2-1: Nederland wereldkampioen 1974!

Tijdens het WK in 1978 was het Duitse team uiteraard gespitst op revanche. Ook in Argentinië kon de Mannschafft echter niet winnen van Oranje; de wedstrijd eindige in 2-2. Duitsland werd uitgeschakeld, maar Nederland behaalde de finale tegen het gastland Argentinië; een beladen westrijd die door Oranje glorieus werd gewonnen met de cijfers 3-1. Nederland nam de bokaal mee naar huis en kwam niet opdagen bij het door de Argentijnse juntaleider Videla geoganiseerde slotfeest.

De derde internationale zege van Oranje vond zoals bekend plaats in Duitsland, in 1988. In de halve finale werd de Bondsrepubliek door Nederland verpletterend verslagen, waarna Ronald Koeman zijn kont niet afveegde aan het t-shirt van Olaf Thon, maar aan dat van de gehate Lothar Matthäus. Deze laatste maakte zich in linkse kringen in Duitsland des te meer gehaat door een paar jaar later, tijdens een Oktoberfeest, tegen een Nederlandse gast op te merken: “Dich haben sie wohl beim Adolf Hitler vergessen zu vergasen”. Koemans omstreden daad was dus in feite een preventieve antifascistische actie. Net als de beruchte opmerking van Hans van Breukelen tegen Matthäus tijdens bovengenoemde wedstrijd: “Ich hoffe das du fokkin stirbst”.

Wat een ironie, dat de zienswijze van linksradicale Duitsers grote gelijkenis vertoond met de standaard borreltafel-mening in Nederland, dat wil zeggen leve Oranje, en niets is erger dan de Duitsers. De in Nederland zeer populaire artikelen als de oranje Stahlhelm en de Hei-mat zouden in radicaal-linkse kringen in Duitsland, met name binnen de zgn. antiduitse stroming, dan ook bijzonder goed verkopen. De anti-duitse stroming (bakermat: het tijdschrift Bahamas) is in het blad Jungle World stevig vertegenwoordigt. Wel leeft bij onze linkse oosterburen misschien een wat al te rooskleurig beeld van de Nederlandse samenleving. In het vijfde artikel van de WK-special, “Sterren aan de lopende band”, wordt de superioriteit van het Nederlandse voetbal verklaard aan de hand van de volgende kenmerken van de huidige Nederlandse samenleving: moderniteit, de bereidheid allochtonen zonder veel heisa te accepteren, en openheid naar de rest van de wereld. Op deze vermeende eigenschappen valt denk ik wel het een en ander af te dingen.

Maar hier is in linkse kringen in Duitsland nu even geen tijd voor. Daar stort men zich de komende weken vol overgave in de campagne “Vorrundenaus 2006“, die als belangrijkste doel heeft: het Duitse elftal moet zo snel mogelijk uitgeschakeld worden.

Eerder verschenen op de website van Eurodusnie

Hirsi Ali pakt haar biezen

mei 15, 2006

De Volkskrant meent vandaag te weten dat Ayaan Hirsi Ali na de zomer Nederland zal verruilen voor de VS. Ze gaat er werken voor het American Enterprise Institute, iets wat ze sowieso al van plan was, alleen nu gebeurt het wat eerder. Haar besluit zal voor de VVD, en zeker voor Verdonk een hele opluchting zijn, want pijnlijke vragen over haar kamerlidmaatschap en haar vluchtverhaal hoeven niet meer zo dringend beantwoord te worden. De Hirsi Ali-fans kunnen nu met hun geklaag beginnen over de geniale kosmopolitische vrouw die te groot was geworden voor Nederland.

Hirsi Ali’s keuze voor het American Enterprise Institute is zelfs voor iemand met een VVD-achtergrond opvallend. Na een merkwaardige dwaling bij de Partij van de Arbeid hoeft ze niet bang te zijn bij haar nieuwe werkgever veel linkse ideeën tegen te komen. Het American Enterprise Institute kent een interessant rijtje oudgedienden: onder meer Gerald Ford, George Shultz, James Buchanan en Dick Cheney; terwijl tegenwoordig onder meer zijn aangesloten Richard Perle, Michael Novak, Newt Gingrich en John Lott. Stuk voor stuk mensen die zich ophouden in de rechtervleugel van de Republikeinse partij. Het American Enterprise Institute is nauw verbonden aan het Project for the New American Century, een neoconservatieve denktank die Amerikaanse wereldsuprematie voorstaat en sterk het beleid van George Bush heeft beïnvloed. Vergeleken met deze club is de VVD een socialistische organisatie en zijn politici als Mark Rutte en Gerrit Zalm ultralinkse lieden. Fundamentalistische islamieten zal Hirsi Ali er zeker niet tegenkomen, maar christenfundi’s des te meer.

Er zal binnen de VVD vast een zucht van verlichting door de partijgelederen gaan. Veel VVD-kopstukken vonden haar toch maar een lastpak die keer op keer provocerende uitspraken deed, en de recente media-opwinding bracht alleen maar onrust in de tent. Prominente VVD’ers hebben ongetwijfeld de laatste dagen geen oog dichtgedaan: hoe moesten ze zich opstellen tegenover het partij- en kamerlidmaatschap van Hirsi Ali? Wat voor consequenties moest de “recht door zee” Verdonk overwegen naar aanleiding van de leugens van Hirsi Ali over haar vluchtverhaal? Wist men hier niet al veel langer van af, en zo ja, waarom was er nooit wat over gezegd? Het is allemaal niet meer nodig.

Hirsi Ali kan zich binnenkort laten inspireren door de elite van de partij van George Bush, een omgeving waar leugens en schandalen sowieso een vrij normale zaak zijn geworden. Hirsi Ali gaat dus beginnen aan een nieuwe stap in haar politieke loopbaan. Van de PvdA via de VVD naar de ‘neocons’, weinig mensen zullen het haar na kunnen doen. Haar nieuwe Amerikaanse denktank-kameraden zullen Ayaan ongetwijfeld binnenhalen als iemand die ternauwernood is ontsnapt aan de multiculturele, overtolerante zedeloze politiek-correcte hel die Nederland heet; terwijl haar fans in Nederland zullen huilen om het verlies van een moderne Jeanne d’Arc die door de Zembla-kijkende linkse kerk in samenwerking met de multiculti-maffia het land uit is gejaagd. Goed dat Theo dit niet mee heeft hoeven maken… Ik ben wel benieuwd of de aangekondigde tweede, derde en vierde versie van Submission nu nog zullen uitkomen.

Eerder verschenen op de website van Eurodusnie

Onderwereld en bovenwereld

mei 11, 2006

Vandaag komt Willem Holleeder voor de rechter, verdacht van bedreiging, witwassen van geld en afpersing. De zaak is een feest voor journalisten, want vanuit politie- en justitiekant lekt al wekenlang allerlei sappige informatie naar de media. Twee aspecten zijn interessant aan de kwestie Holleeder: de verwevenheid van de onderwereld met de ‘legale’ rijke wereld, en de opvallend nuchtere manier waarop in Nederland op de hele affaire wordt gereageerd.

Willem Holleeder was geen fijne jongen, dat wordt al snel duidelijk als je leest wat over hem geschreven wordt. Hij beschikte over harde vuisten en had geen probleem met het fysiek bedreigen en aftuigen van mensen; sterker nog, met deze kwaliteiten heeft hij feitelijk zijn imperium opgebouwd. Nog steeds boezemt hij zoveel angst in, dat niemand aangifte tegen hem heeft gedaan. Tegelijk, zo wordt alom geschreven, schijnt hij een zeer charmant, intelligent en innemend persoon te zijn. Allerlei deskundologen hebben hem vanwege deze combinatie al neergezet als psychopatische persoonlijkheid.

Eén van de mensen die nogal wat last heeft gehad van Holleeders’ persoonlijkheid was vastgoedmakelaar Willem Endstra. Endstra werd regelmatig door Holleeder afgerost in het Amsterdamse bos. Uit opnames met de recherche die naar buiten zijn gekomen, klaagt Endstra over het feit dat de politie te weinig tegen Holleeder deed: “Ik ben echt doodziek van Nederland (…) hier zitten we natuurlijk met een of andere sukkelige wetgeving”. Tsja, hier geldt toch wel een beetje ‘eigen schuld dikke bult’, want Endstra zocht natuurlijk zelf de ellende op: al vóór zijn contacten met Holleeder waste hij geld wit voor criminelen, en dat Holleeder geen brave modelburger was moet hij toch ook wel geweten hebben toen hij zaken met hem ging doen.

Holleeder (“ik ben een beest, ik ben een beest”) was een rijk man en liet dit ook merken. Rijke mensen – en dit is iets wat ik nooit gesnapt heb – willen altijd steeds rijker worden, ook al brengen ze zichzelf hiermee in gevaar. Interessanter is dat de Holleeder-zaak een mooie bevestiging is van een boeiend fenomeen: de connecties van de onderwereld met de ‘gewone’ rijken. In de vastgoedsector is dit natuurlijk een bekend gegeven: crimineel geld wordt overal, ook in Nederland, op grote schaal in vastgoed belegd. Zo weet iedereen dat de panden in de Amsterdamse PC Hooftstraat grotendeels in handen zijn van criminelen. Holleeder stond middenin de vastgoedwereld.  Hij had echter ook warme connecties in de advocatenwereld, wat onder andere blijkt uit zijn innige relatie met advocaat A. Moszkowicz.

Ook Eurocommissaris Smit Kroes staat in feite niet zover van de maffia-organisatie van Holleeder af. De aan Holleeder verbonden vastgoedmakelaar Jan Dirk Paarlberg staat garant voor de hypotheek op haar huis. De ex-minister en prominente VVD’ster, zelf kennelijk ook een verdienstelijk vastgoedmakelaar, kocht in 2001 twee kantoorpanden in Woerden en Gorinchem van de Ormeco groep van Paarlberg. Kroes, die de bui al zag hangen, heeft de panden als een gek verkocht, waardoor ze 1,8 miljoen verlies leed. Gelukkig heeft ze als eurocommissaris een aardig inkomen en was haar gewezen levenspartner Bram Peper ook niet onvermogend. Kroes verklaarde eerder geen banden meer te hebben met Paarlberg, maar dit bleek niet te kloppen. Zij doet nu verwoede pogingen al haar connecties met Paarlberg ongedaan te maken. Groenlinks heeft inmiddels vragen gesteld over de financiële relatie van Smit Kroes met Paarlberg.

Een ander interessant aspect aan de Holleder-zaak is de kalmte en afstandelijkheid waarmee in Nederland met de zaak wordt omgegaan, zowel door media als de ‘publieke opinie’. Holleeder en zijn handlangers vormden een heel wat ernstiger bedreiging voor de openbare orde dan de “Hofstad groep”, die nog geen deuk in een pakje boter hebben geslagen. Holleeders naam wordt genoemd bij een inmiddels indrukwekkende reeks moorden en afpersingen. Toch is er geen enorme verontwaardiging over de praktijken van Holleeder, terwijl diens innige contacten met de legale rijke wereld en de politie, in combinatie met zijn maffia achtige- praktijken toch op zijn minst verontrustend zijn. Een onbenul als Samir A. kan bij Holleeder niet in de schaduw staan. Toch vreemd dan dat het hele land moord en brand schreeuwde over het verschrikkelijke gevaar van de Hofstad groep, en er zelfs speciale wetgeving voor deze groep werd ontwikkeld, terwijl de opwinding over de zaak Holleeder vrij beperkt blijft.

Je moet je eens voorstellen dat Holleeder een Marokkaan was geweest, dan zou half Nederland schuimbekkend op zijn achterste benen staan. Maar nee, Holleeder wordt toch beschouwd als een echte volksjongen, iemand ‘van ons’, ruwe bolster, blanke pit. Geboren in Amsterdam, hield van een biertje. Een typische Hollander eigenlijk, behept met een inventieve handelsgeest.

Eerder verschenen op de website van Eurodusnie