Vertaald interview Mark E. Smith

When you’re broke, the painkillers in hospital have no effect any more

Al sinds ver in de vorige eeuw maakt de Engelse band The Fall schitterende platen, waar in het programma Telewokwok regelmatig liedjes van worden gedraaid. Chaotisch brein achter de band is zanger Mark Smith, die zelfs hier in Leiden enige reputatie heeft opgebouwd door bij een optreden in het LVC al na drie nummers scheldend het podium af te lopen. Vorige week zag ik hem ineens bij BBC Newsnight, waar hij commentaar mocht geven op het overlijden van DJ (en ex-piraat) John Peel. Onderuitgezakt op een stoel mompelde hij wat onverstaanbare klanken, waarvan alleen “am I allowed to talk now?” me nog is bijgebleven. Het linkse blad TAZ publiceerde onlangs een merkwaardig interview met Smith, waarvan hieronder enkele fragmenten.

I’m a hooligan

Smith: Wist je dat ik me failliet moest laten verklaren in Engeland in 2000? Faillissement was een schok voor me. In Engeland gaat het zo: je kunt rekeningen terugsturen naar de afzender, met de opmerking “failliet” er op, en dan betaal je niets. Je weet wel, overtollige rekeningen voor de huur van oefenruimtes en dat soort dingen. Vreemd genoeg geloofden veel mensen dit niet, omdat ze vaak mijn hoofd zagen op de voorkant van tijdschriften. Mensen snappen niet dat je weliswaar bekend kunt zijn, maar tegelijkertijd blut.

taz: Heb je iets geleerd van die ellendige tijd?  (Smith had in die tijd ook een gebroken been, d.)

Smith: Het hele gebeuren heeft wel mijn ogen geopend, ik bedoel in menselijke zin. Types waarvan je het nooit zou verwachten, hielpen me. In het cafe begonnen al die dikzakken, waar ik nooit veel mee te maken had, ineens bier voor me te kopen.

taz: Vind je het nog steeds prettig om op toernee te gaan?

Smith: De laatste drie maanden waren interessant. Ik zat tijdens optredens in een rolstoel, vanwege mijn gebroken heup. Nu kan ik weer rechtop staan. In Amerika is men erg bot tegen mensen in rolstoelen, ze lopen gewoon tegen je aan. Hier in Engeland maken ze altijd wel ruimte voor je om doorheen te rollen.

taz: en als je niet op tour bent, en thuis zit in Manchester?

Smith: De stad wordt steeds duurder en hipper. Tegenwoordig wonen al die voetballers in luxe villa’s in het stadscentrum – en wij artiesten moeten het veld ruimen.

taz: Anders gezegd, wat geeft je de kracht om toch door te gaan?

Smith: Ik schrijf graag liedjes. Overigens heb ik de indruk dat het beroep van muzikant steeds meer een gewone middenklasse baan is geworden. Als tegenwoordig een zoon tegen zijn vader vertelt dat hij gitaar wilt spelen in een rockband, krijgt hij geen “fuck off” meer als antwoord, maar een bemoedigend tikje op de schouder. We waren pas in New York en ontmoetten daar The Strokes. Die mensen zijn net als hun ouders: één van de vaders van de Strokes werkt in de platenindustrie, een andere bij een modebedrijf, een andere zat zelf ooit in een band, enzovoorts. De Strokes zijn een honderd procent middenklasse band.

taz: Pleegt een band als The Strokes verraad aan de idealen waar The Fall voor staat?

Smith: Goede vraag. Ik kan je dat niet vertellen. Ik zou eerst moeten overdenken hoe snel en doordringend de tijden veranderen

taz: Hoe schat je de status van The Fall momenteel in?

Smith: Geloof me of niet, The Fall is vandaag relevanter dan ooit.

taz: Je draagt trouwens een mooi hemd. Uit Italië?

Smith: Nee. Dit komt van een kleermaker uit Manchester. Ik moet mij enigszins onderscheiden van de rest van de mensheid. In Manchester weet je, draagt iedereen Manchester United truien tegenwoordig. Dat is niets voor mij. Ik ben geen papegaai.

taz: Ben je nog steeds voetbalfan?

Smith: Ik was ooit fan.

taz: Maar punk en voetbal horen toch bij elkaar, of niet?

Smith: Ik heb alle interesse in voetbal verloren nadat ze de stadions begonnen om te bouwen, en de staanplaatsen vervingen door stoeltjes. De middenklasse gaat nu naar de stadions. Het heeft gewoon niets meer te maken met echt voetbal. De hooligans vormden de onbeduidende rechtvaardiging een sociale verandering af te dwingen waar niemand op zat te wachten. Niemand wilde dat de middenklasse de stadions overnam. Niemand wilde dat de stadions werden ingenomen door families met hun kinderen om daar te gaan picknicken. Ik ben de hooligan die ze met succes hebben weggejaagd.

taz: Onlangs heeft een Amerikaanse rechtbank je opgedragen nooit meer alcohol te nuttigen.

Smith: Oja, dat is waar. Ze stuurden me naar therapie. Maar ik ben nu weer aan het drinken.

(interview Max Dax, http://www.taz.de, vertaling Telewokwok)
verschenen in Koekoeroe Reedio Bode, oktober 2004

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: