Stemmen, op wie, niet of blanco?

In het artikel ‘Links en de Europese superstaat’ in Grenzeloos 76 ging Leo de Kleijn kort in op de Eurodusnie campagne ‘Stem blanco’. In deze reactie allereerst een kleine correctie: de campagne is alleen een campagne van Eurodusnie en wordt tot nu toe niet gesteund door andere organisaties in het Basta-netwerk.

Leo de Kleijn pleit ervoor bij de verkiezingen voor het Europees Parlement een strategische keuze te maken voor de SP. Nu bevat het Europees programma van de SP veel positieve punten: men neemt stelling tegen het Europees arrestatiebevel en de commercialisering van het onderwijs, en bepleit stimulering van duurzame en biologische landbouw en een verbod op genetisch gemanipuleerde producten in Europa, om maar wat te noemen. Het migratie-standpunt van de SP is al wat minder aantrekkelijk: men wil enkel nog ‘ruimhartig en rechtvaardig’ politieke vluchtelingen toelaten, voor de overigen bepleit men opvang in eigen regio, wat rechtse partijen ook graag willen.

De SP blijkt wel meer de keuze te maken voor een verondersteld ‘nationaal belang’; iets wat socialisten en anarchisten met een internationalistische instelling zouden moeten afwijzen. Zo geeft De Kleijn al aan dat de SP meestemde met LPF en VVD toen het ging om afremmen van arbeidsmigratie uit de nieuwe Europese lidstaten naar de rijke lidstaten. Dit is in feite pure discriminatie, ook al wordt deze keuze gemotiveerd door de zorg om de rechten van arbeiders.

Hoewel men zich bij de SP ‘echte internationalisten’ noemt, komt toch regelmatig een merkwaardig soort nationalisme om de hoek kijken. Zo stelt men paniekerig vast dat de Europese Unie het ‘moeizaam verworven recht van het Nederlandse volk op nationale zelfbeschikking’ ondermijnt. Voortdurend wordt gerefereerd aan de soevereine

natiestaat, die men ten koste van alles wil behouden. Waarom ‘echte internationalisten’ zich hier zorgen over zouden moeten maken, is een raadsel. Het vastklampen aan nationale zelfbeschikking en de nationale staat is voor ‘echte internationalisten’ geen optie en bovendien volkomen achterhaald. Een dergelijke keuze levert de SP misschien veel stemmen op. Een werkelijk internationalistische linkse beweging zou zich echter zowel moeten verzetten tegen het kapitalistische Fort Europa, eurocentrisme en een nationalistische reflex, en er een alternatief voor moeten bieden. De stelling van de SP dat de EU een ‘vals internationalisme’ vertegenwoordigt klopt, maar de SP lijkt niet erg consequent in haar eigen internationalisme.

De vraag is niet alleen of je op een partij met dergelijke standpunten nog ‘strategisch’ moet stemmen. Het is ook de vraag of strategisch stemmen, op welke partij in het Europees Parlement dan ook, überhaupt een verstandige keuze is. De Europese Unie is vanaf haar ontstaan (beginnend met de EGKS in 1951) een constructie geweest die puur was gericht op de belangen van het bedrijfsleven. Dit is te zien aan de belangrijkste aandachtspunten en verdragen van de Unie, die enkel ten goede komen aan de ‘BV Europa’. Dit geldt onder meer voor de totstandkoming van de interne markt, de financiering van enorme infrastructuurprojecten, de Economische en Monetaire Unie (EMU), maar ook de uitbreiding: allemaal projecten die letterlijk en rechtstreeks afkomstig zijn uit aanbevelingsrapporten van lobbygroepen van het bedrijfsleven.(Zie: Belen Balanya e.a: Europe Inc., Regional & Global Restructuring and the Rise of Corporate Power, Pluto Press 2003.)

Het meeprofiteren door Europese burgers van al dit goede werk van de EU blijkt in de praktijk nogal tegen te vallen: op allerlei terreinen zijn er verslechterende omstandigheden. Verzorgingsstelsels worden afgebroken, gezondheidszorg en onderwijs wordt in alle Europese landen duurder en slechter, burgerrechten worden beperkt, werknemersrechten worden afgebroken, het openbaar vervoer wordt duurder en slechter, en in het kader van de criteria van het Stabiliteitspact moeten alle lidstaten gedwongen bezuinigen. Het ‘trickle down’ effect geldt in de praktijk enkel voor de rijken.

Het is dit systeem dat de Europese Unie vertegenwoordigt en dagelijks over ons heen stort. Het Europees Parlement fungeert hierbij als rookgordijn dat het kapitalistisch Fort Europa moet legitimeren. Wie stemt voor het Europees Parlement, op welke partij dan ook (geen enkele partij wijst de EU namelijk principieel af) legitimeert de Europese Unie. Daarnaast stem je als kiezer op een van de partijen in het Europees Parlement in met de krankzinnige schaalvergroting die de EU impliceert. Er schijnen werkelijk mensen te zijn die denken dat een bestuurssysteem, waarbij 500 miljoen mensen worden geregeerd door een Europese regering en een parlement, ook al wordt dit in een federatief systeem gegoten, goed kan functioneren. Radicaal links zou hier niet in mee moeten gaan, en, zonder in de val van de nationale reflex te trappen, moeten pleiten voor een basisdemocratisch systeem waarbij beslissingen zo dicht mogelijk bij de mensen waar ze betrekking op hebben genomen worden.

De keuze die Eurodusnie maakt tegen het kapitalistische Fort Europa en voor economische democratie en basisdemocratie, impliceert automatisch een verwerping van de Europese Unie. Wat de Europese verkiezingen betreft is onze slogan daarom: stemmen is toestemmen.

David Vervoort is lid van Dusnieworld (de mondiale werkgroep van Eurodusnie)

Verschenen in Grenzeloos, juni 2004.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: